Kolonizacja Afryki


Dekolonizacja Afryki


Następstwa dekolonizacja Afryki




Polecamy

damara 1 podatku
młoty hydrauliczne
Viessmann Wrocław
zarządzanie procesami
bielizna
firmy budowlane warszawa
szybko i sprawnie tłumacz szczecin dostępny od zaraz
Szkolenia dofinansowane z Unii Europejskiej


Ugrupowania Afrykańskie



Proces dekolonizacji zrodził konieczność rozwoju współpracy panafrykańskiej i zaowocował zapoczątkowaniem jej. Rola Afryki w świecie zaczęła rosnąć. Granice dawnych systemów kolonialnych, spowodowały nieadekwatne rozmieszczenie grup etnicznych w granicach nowo powstałych państw. Bodźcem do powołania afrykańskiej organizacji międzynarodowej były tendencje plemienne i ponadnarodowe. Ponadto czynnikiem, który wpłynął na rozpoczęcie współpracy międzynarodowej było zwalczanie kolonializmu, rasizmu i zapoczątkowana dekolonizacja. Do największej i najgłośniejszej organizacji afrykańskiej zalicza się Organizację Jedności Afrykańskiej, która do 8 lipca 2002 roku istniała. Na jej miejsce utworzono Unię Afrykańską.

Przed powołaniem OJA na kontynencie afrykański rozkwitała współpraca międzynarodowa. W 1961 roku w kwietniu Mali połączyło się z Ghaną i Gwineą tworząc Związek Państw Afrykańskich. Dał on początek do powstania 7 stycznia 1961 roku „ugrupowania Casablanka”, zrzeszającego Maroko, ZRA (Zjednoczoną Republikę Arabską, połączenie Egiptu z Syrią), Algierię i Libię. Ugrupowanie dążyło do całkowitej niepodległości kontynentu, ustosunkowało się do wojny algierskiej oraz interwencji w Kongo. Opozycyjną organizacją do „grupy Casablanki” była „grupa Brazzaville” powołana w grudniu 1960 roku. W jej skład weszły byłe zachodnie francuskie kolonie tj.: Czad, Dahomej, Gabon, Górna Wolta, Kamerun, Kongo-Brazzaville, Madagaskar, Mauretania, Niger, Republika Środkowoafrykańska, Senegal oraz Wybrzeże Kości Słoniowej. Opowiadała się za utrzymaniem związku z Francją i negowała idee panafrykańskie. Rok później grupa została przekształcona w Unię Afrykańsko-Malgaską. Unia stała się podłożem do utworzenia „grupy Monrowii” , która obrała za cel rozbicie „ugrupowania Casablanka”. Jednak organizacje te nie były zbyt znaczące i powołanie OJA przyćmiło i przekreśliło dotychczas istniejące ugrupowania.

Początek powstaniu OJA dało zgromadzenie 30 przedstawicieli państw afrykańskich w Addis Abebie w dniach 22-25 maja 1963 roku . Na tym zgromadzeniu przyjęto 25 maja Kartę OJA . Za ojca założyciela OJA uważa się Hajle Syllasje. Karta zakładała dążenia mające na celu zwalczanie pozostałości kolonializmu i neokolonializmu. Wspierała ruchy narodowowyzwoleńcze oraz odegrała ogromną rolę w procesie dekolonizacji Afryki. Antykolonializm stał się polityką państwową wszystkich członków OJA. Podjęła walkę z rasizmem, głosiła zasady jedności i solidarności na kontynencie. Ponadto zakładała współpracę polityczną, techniczną i gospodarczą między państwami afrykańskimi oraz dążenie do szybkiego rozwoju państw członkowskich. Najistotniejsze jej założenie tyczyło się zasady nienaruszalności granic powstałych w następstwie kolonizacji. Zapobiegała powstawaniu konfliktów międzypaństwowych, bądź wewnętrznych. OJA miała być organizacją obejmującą cały kontynent i prowadzącą działania mające na celu rozwiązywanie wszelkich problemów. Celem OJA była obrona suwerenności, integralności terytorialnej i niepodległości państw członkowskich. Państwa afrykańskie musiały zrezygnować ze swoich roszczeń terytorialnych i zaakceptować granice kolonialne, w efekcie czego na kontynencie miał zapanować pokój i stabilizacja polityczna. Mimo faktu, iż granice państwowe nie są wynikiem historycznych procesów rozwojowych państw, nie uwzględniają czynników etnicznych i geograficznych, lecz zostały podyktowane imperialnymi zapędami mocarstw europejskich, są granicami geometrycznym, a nie fizycznymi, według zasad OJA muszą być poszanowane i nienaruszalne dla dobra bezpieczeństwa, równowagi politycznej na kontynencie oraz niepodległego bytu. OJA zakładała walkę z imperializmem i neokolonializmem, która stanowiła czynnik jednoczący państwa afrykańskie. Przyczyniła się likwidacji wielu konfliktów afrykańskich tj.: algiersko-marokański, somalijsko-etiopski, somalijsko-kenijski, gabońsko-gwinejski, a także ugandyjsko-tanzanijski; rozstrzygała spory i problemy oraz znormalizowała stosunki między państwami kontynentu. Pod koniec swojej działalności, OJA zrzeszała praktycznie wszystkie państwa kontynentu afrykańskiego, za wyjątkiem Maroka . Unia Afrykańska powołana 8 lipca 2002 roku na miejsce OJA, również zrzesza większość państw afrykańskich, za wyjątkiem Maroka . Jej działalność ma wymiar polityczny, wojskowy i gospodarczy. Ma na celu rozwiązywanie konfliktów, a także im zapobieganie. Zakładała dążenia mające pobudzenie gospodarki afrykańskiej .

stomatolog wrocław kancelaria prawna