Kolonizacja Afryki


Dekolonizacja Afryki


Następstwa dekolonizacja Afryki




Polecamy

damara Tłumacz przysięgły języka niemieckiego
Kredyt na święta
darmowe programy
zadaszenia membranowe
praca bełchatów
Wykonujemy profile elewacyjne i inne elementy elewacyjne na zamówienie
okna aluminiowe
tlumacz rosyjski


Konflikty Afrykańskie

Zaczynając od definicji, słowo konflikt oznacza spór, który przybrał ostrzejszy kształt i grozi użycie sił zbrojnych, bądź takie siły zostały już użyte, wtedy mówi się o konflikcie zbrojnym . Konflikty w Afryce stanowią palące zagadnienia dzisiejszych stosunków międzynarodowych i są przykładem afrykańskiego kryzysu postkolonialnego. Stanowią problem międzynarodowy, globalny . Antagonizmy te często mają podłoże etniczne i wynikają ze sztucznego podziału granic państw afrykańskich, które nie uwzględniają struktury etnicznej i warunków geograficznych całego kontynentu. Sztuczne granice kolonii przeobrażono w granice państwowe, co przyczyniło się do powikłania relacji między państwami oraz do zrodzenia się konfliktów zbrojnych. Po zakończeniu dekolonizacji zrodziło się wiele konfliktów międzypaństwowych, wewnętrznych w ponad 20 państwach m.in.: w Algierii, Angoli, Burundi, Czadzie, Demokratycznej Republice Konga, Dżibuti, Erytrei, Etiopii, Liberii, Mozambiku, Nigerii, Rwandzie, Saharze Zachodniej, Sierra Leone, Somalii, Sudanie, na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Ugandzie i Zimbabwe. Pojawiły się też konflikty, które stanowiły konsekwencję ingerencji imperialistów w Afryce. Antagonizmy powstawały także z pobudek ekonomicznych i politycznych . Swoiste jest rozciągnięcie w czasie konfliktów, które przechodzą z fazy czynnej w bierną i przez jakiś czas nie uaktywniają się. Czynnikami przyczyniającymi się do powstania waśni jest: bieda, niski poziom wykształcenia, deficyt systemu demokratycznego oraz uzależnienie od surowców naturalnych. Część konfliktów do dnia dzisiejszego nie zostało rozwiązanych i w niedalekiej przyszłości nie widać szans na ich zakończenie. Poniżej zostały przedstawione i pokrótce omówione niektóre z nich.

W niedługim czasie po proklamowaniu niepodległości Algierii, w 1962 roku doszło do konfliktu między Algierią a Marokiem o terytorium Sahary Zachodniej. Maroko wysuwało pretensje do terenów Mauretanii, Mali, Sahary Zachodniej, Ceuty, Melilly i Ifni. Algierią zainteresowało się z powodu odkrytych tam złóż rudy żelaza i manganu. Ponadto część ludności algierskiej w referendum opowiedziała się za chęcią przynależności do sułtanatu marokańskiego, ponieważ Maroko było w posiadaniu Sahary Zachodniej przed pojawieniem się Hiszpanów. W 1968 roku 29 października doszło do porozumienia między Algierią, Marokiem, Mali i Etiopią. Następstwem było podpisanie traktatu pokojowego w styczniu 1969 roku. Maroko zaakceptowało postkolonialny podział granic . Do roku 1976 obszar Sahary Zachodniej był pod zarządem marokańsko-mauretańskim. Trzy lata później Mauretania zrezygnowała ze swojej części Sahary Zachodniej, która została wcielona do Maroka. Jednak to nie był definitywny koniec konfliktu saharyjskiego. Kiedy 13 lipca 1984 roku ogłoszono unię marokańsko-libijską (unię afrykańsko-arabską), konflikt zaognił się na nowo.

Angola jest przykładem państwa, którym wyręczały się imperialne potęgi w swoich kampaniach wojennych. W Angoli konflikt wybuch po podpisaniu 15 stycznia 1975 roku układu z Alvor, który doprowadził do proklamacji niepodległości 11 listopada tego samego roku. Kiedy rząd tymczasowy przejął władzę w Angoli, 1 lutego 1975 roku doszło do wybuchu wojny między Narodowym Frontem Wyzwolenia Angoli (FNLA), Ludowym Ruchem Wyzwolenia Angoli (MPLA), a Narodowym Związkiem na Rzecz Całkowitej Niepodległości Angoli (UNITA). MPLA odnosiła zwycięstwo dzięki poparciu Portugalii i pomocy ZSRR i Kuby. Jednak do wojny przyłączyła się RPA, której celem było kosztem MPLA, wzmocnienie pozycji FNLA, aby ta przejęła władzę, ponieważ organizacja ta była przychylnie nastawiona do rządu RPA. W roku 1977, RPA dążąc do wycofania wojsk kubańskich z Angoli, doprowadziła do odnowienia konfliktu angolańskiego. W kolejnych latach wojska południowoafrykańskie nie odpuściły ofensywy Angoli, zajmując kilka tamtejszych prowincji i próbując zlikwidować bazy SWAPO (Organizacji Ludu Afryki Południowo-Zachodniej) stacjonujące w Angoli. SWAPO to partia wywodząca się z Namibii, lecz wskutek prowadzonej tam polityki apartheid, przeniosła swoją siedzibę do Angoli i Zambii. W końcu w 1984 roku doszło do podpisania rozejmu, który był chwilowy. Nastąpiły starcia zbrojne między MPLA, a UNITA. Walki trwały do 1988 roku. W wyniku rokowań pokojowych między Kubą, RPA i Angolą nastąpiło zawieszenie broni. Na jego mocy RPA miała wycofać swoje wojska z Namibii, z kolei wojska kubańskie miały opuścić Angolę, a Angola miała zlikwidować bazy. I tak z dniem 1 lipca 1991 roku wojska kubańskie wycofały się z terenów Angoli. Pokój był tylko chwilowy, ponieważ w przeprowadzonych w 1992 roku wyborach, wygrał Jose Eduardo Dos Santos, a jego przeciwnik Jonas Savimbi bezpodstawnie uznał głosowanie za sfałszowane i chciał przeprowadzenia nowych wyborów, do których nie doszło. W wyniku czego ponownie rozgorzały starcia zbrojne. W 1994 roku 20 listopada nastąpiło zawarcie rozejmu, który po raz kolejny nie był trwały, ponieważ co jakiś czas dochodziło do walk. Dopiero 22 lutego 2002 roku, kiedy zmarł Jonas Savimbi doszło do trwałego zawieszenia broni .

Po proklamowaniu niepodległości w Burundi, doszło do licznych zamachów stanu oraz walk wewnętrznych między plemionami Tutsi i Hutu, zamieszkującymi te tereny. Pomimo zwycięstwa wyborczego Hutu, władzę sprawowało plemię Tutsi. W kwietniu 1972 roku z inicjatywy ludu Hutu, doszło do wybuchu powstania. W odwecie Tutsi rozpoczęli masakrę ludności Hutu. Konflikt pomiędzy tymi dwoma grupami etnicznymi z czasem przerodził się w wojnę domową, zapoczątkowaną w 1993 roku. Sytuacja zaostrzyła się, gdy 7 kwietnia 1994 roku doszło do zamachu na samolot przewożący na swoim pokładzie prezydentów Burundi i Rwandy, co spowodowało ich śmierć. Po tym incydencie władzę w kraju przejęli Hutu aż do 1996 roku, kiedy władza powróciła w ręce Tutsi. W 2002 roku podpisano zawieszenie broni, jednak nie odzwierciedlało ono rzeczywistego stanu sytuacji politycznej w kraju. Zamieszki pomiędzy dwoma plemionami ciągle miały miejsce. Trzy lata później w 2005 roku, doszło do podpisania traktatu kończącego wojnę domową w Burundi .



W Czadzie doszło do wybuchu wojny domowej w 1966 roku pomiędzy muzułmańskim Frontem Wyzwolenia Narodowego Czadu (Frolinat), popieranym przez Libię, a katolickim rządem centralnym wspieranym przez Francję. Wojska francuskie i libijskie brały czynny udział w tej wojnie w 1983-1984 latach. Kiedy nastąpił kres zimnej wojny, walczące strony tym samym utraciły swoich sprzymierzeńców. W 1990 roku na przełomie listopada i grudnia, doszło do zamachu stanu i obalono dyktatora Hissena Habre. Czad wkroczył na drogę demokratyzacji systemu. Konflikt ten został dopiero rozstrzygnięty przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, który odrzucił pretensje Libii, tym samym wojska libańskie musiały opuścić terytorium Czadu .

W Dżibuti do konfliktu doszło w wyniku proklamacji niepodległości, ponieważ zatwierdzone granice państwowe nie uwzględniły granic etnicznych. Polityka prowadzona przez Dżibuti opierała się na dyskryminacji Afarów przez Issów, którzy objęli większość stanowisk państwowych. Afarowie podjęli walkę zbrojną w 1978 roku. Utworzyli Demokratyczny Front na Rzecz Wyzwolenia Dżibuti (FDLD). Pod koniec lat osiemdziesiątych walki przybrały na sile. Nowy konflikt etniczny wybuchł w maju w 1990 roku pomiędzy Issami, a Gadabursi. Gadabursi nie są autochtonami i są uważani za obcych. W 1991 roku polityczny konflikt między Issami, a Afarami przerodził się w wojnę domową. Afarowie rozpoczęli partyzantkę. W konflikt interweniowała Francja w 1992 roku, w następstwie czego wprowadzono iluzoryczną demokrację i uchwalono konstytucję. Miały się też odbyć wybory, lecz zostały zbojkotowane przez opozycyjny Front na Rzecz Przywrócenia Jedności i Demokracji (FRUD) zrzeszający Afarów. FRUD zarzucił rządowi, w którego skład w większości wchodzili Issowie, fałszowanie wyników wyborów. Dnia 26 grudnia 1994 roku udało się dojść do porozumienia i został podpisany rozejm. W Dżibuti zapanował relatywny spokój, jednak konflikt między dwoma największymi grupami etnicznymi w kraju, nie wygasł do końca .

W Rogu Afryki doszło do konfliktu między Erytreą a Etiopią, pomiędzy najstarszym a najmłodszym krajem afrykańskim. To już kolejny konflikt między tymi państwami, lecz ten rozpoczął się w 1997 roku, po procesie dekolonizacji. Stanowi typowy przykład antagonizmów w Afryce, powstałych w wyniku nienaturalnych granic państwowych, będących efektem procesu dekolonizacji, gdzie podstawowa zasada obowiązująca członków OJA o nienaruszalności granic, została złamana. Impulsem do wybuchu konfliktu była zmiana waluty w Erytrei z etiopskiej na własną, co przyczyniło się do pogorszenia stosunków dyplomatycznych między obu krajami. Zaognienie konfliktu nastąpiło 6 maja 1998 roku, kwestiami spornymi były granice. Erytrea nie mogła zaakceptować faktu, iż po przeprowadzeniu podziału, część terytorium erytrejskiego zostało wcielone do Etiopii i przestało być własnością Erytrei. Erytrea była agresorem w tym sporze, ponieważ posiadała dobrze uzbrojone wojsko. Dzięki rokowaniom ONZ i OJA, 18 czerwca 2000 roku w Algierze doszło do zawarcia porozumienia kończącego wojnę. Ostatecznie na granicy etiopsko-erytrejskiej bazują siły zbrojne ONZ, lecz jedynie przedstawicieli państw azjatyckich i afrykańskich. Zakończenie tego konfliktu odłączeniem się Erytrei, może wiązać się z ogromnymi konsekwencjami politycznymi, ponieważ ugruntowało przekonanie wśród innych grup etnicznych, że walka narodowowyzwoleńcza może odnieść sukces .



W Demokratycznej Republice Kongo po proklamacji niepodległości, nastąpił łańcuch tragicznych zdarzeń. Doszło do secesji Katangi, za jej przykładem poszła prowincja Kasai, a inne prowincje też wysuwały żądania autonomii. Wojska belgijskie wkroczyły do państwa i rozpoczęły okupację stolicy Konga. Dokonano zabójstwa premiera, a w wyniku zamachu stanu do władzy doszedł gen. Mobutu, wprowadzając dyktaturę w kraju. Kongo nie było przygotowane do samodzielności, ponieważ w wyniku belgijskich rządów kraj został wyeksploatowany gospodarczo, a autochtoniczna ludność traktowana była jako element zbędny w życiu politycznym. Efektem dojścia do władzy Mobutu była afrykanizacja nazewnictwa, czego wyraźnym przykładem była zmiana nazwy państwa na Zair. Mobutu nazwał się Mobutu Sese Seko. Wprowadził system jednopartyjny, co doprowadziło do ukształtowania się silnej opozycji . W 1996 roku wybuchła wojna między rządem, a opozycją. Gdy rok później umiera Mobutu, poprzednia nazwa kraju zostaje przywrócona. Mimo wszystko sytuacja polityczna w Kongo nie była stabilna i w 1998 roku doszło do przewrotu wspieranego przez Rwandę i Ugandę, natomiast władze państwowe w tym konflikcie były wspierane przez Angolę, Namibię i Zimbabwe. Dnia 10 lipca 1999 roku, nastąpiło podpisanie układu kończącego wojnę pomiędzy tymi państwami. Wojna w Demokratycznej Republice Kongo ukazuje do czego może prowadzić brak edukacji, kwalifikacji osób, które obejmują władze w państwie. Dekolonizacja niewystarczająco przygotowała społeczeństwo do przyjęcia demokracji. Kolonizatorzy nie ułatwili Kongu procesu transformacji z kolonii w samodzielne państwo.

W Liberii do wybuchu konfliktu doszło przez waśnie plemienne oraz kryzys w gospodarce, którego korzenie widać w podwyżce cen importowanego ryżu, będącego głównym pożywieniem mieszkańców kraju. 12 kwietnia 1980 roku nastąpił zamach stanu na prezydenta Williama Tolberta. Do władzy doszedł Samuel Doe, który powołał Ludową Radę Ocalenia (PRC). Miał wsparcie ze strony Stanów Zjednoczonych. Prowadził rządy dyktatorskie i poprzez faworyzowanie swojej grupy etnicznej, przyczynił się do powstania dysproporcji między poszczególnymi grupami etnicznymi. W 1985 roku miały miejsce wybory, które jedynie formalnie zatwierdziły rządy Doego. W tym samym roku Doe krwawo stłumił przewrót wojskowy i zajął się czystkami etnicznymi. Do wybuchu wojny domowej doszło 24 grudnia 1989 roku, kiedy Narodowo-Patriotyczny Front Liberii (NPFL), powstały na Wybrzeżu Kości Słoniowej pod kierownictwem Charlesa Taylora ruszył z tamtejszych baz i zaatakował stolicę Liberii. 10 września 1990 roku Doe został uprowadzony i wkrótce potem zamordowany. W 1994 roku nastąpił rozejm, a rok później zostało podpisane porozumienie pokojowe, na mocy którego miało dojść do zakończenia prowadzenia działań zbrojnych oraz podjęto wysiłki w kierunku zaprowadzenia systemu demokratycznego w Liberii. Jednak umowa ta została złamana i zamieszki wybuchły ponownie. Dzięki interwencji z zewnątrz, w 1996 roku walki zakończyły się podpisaniem rozejmu. Natomiast dnia 19 lipca 1997 roku odbyły się demokratyczne wybory, w których najwięcej głosów otrzymał Charles Taylor. Uznano wojnę za zakończoną, lecz był to złudny kierunek myślenia. W 2000 roku doszło do kolejnych zamieszek i walki o władzę. W sierpniu 2003 roku zmuszono Charlesa Taylora do zrezygnowania ze sprawowanego stanowiska. Walki trwały cztery lata. 11 listopada 2005 roku odbyły się demokratyczne wybory. Po wieloletniej wojnie domowej w Liberii, jest szansa, że w tym regionie zapanuje pokój i stabilizacja .

Konflikt w Angoli miał podobny przebieg jak w Mozambiku. Zaraz po proklamowaniu niepodległości Mozambiku, rządy objął Front Wyzwolenia Mozambiku (FRELIMO), który miał zabarwienie socjalistyczne. Opozycja dość szybko się wykształciła, powołując Narodowy Ruch Oporu Mozambiku (RENAMO), który miał charakter antysocjalistyczny. RENAMO wspierane przez RPA rozpoczęło działania zbrojne w 1982 roku. Dwa lata później zawarto porozumienie, nie dotrzymane przez RPA, która złamała postanowienie o zaprzestaniu wspierania opozycji mozambickiej. Kiedy w 1990 roku nastąpił kres systemu apartheid, RPA zaprzestała wspierać RENAMO, co dało początek rozpoczęciu rozmów między opozycją, a rządem. Po 16 latach wojny domowej udało się zaprowadzić w kraju pokój i porządek. Układ pokojowy wszedł w życie 15 października 1992 roku. Kiedy w 2000 roku odbyły się drugie wybory i wygrało je FRELIMO, RENAMO uznało je za sfałszowane i zagroziło wszczęciem działań wojennych, do których nie doszło po rozstrzygnięciu tej kwestii przed Sądem Najwyższym .

Jeden z większych konfliktów rozegrał się w Nigerii w latach 1967-1970. Przyczyną zrodzenia się antagonizmu były dysproporcje kulturowe, społeczne i ekonomiczne w kraju. Nigerię zamieszkują liczne plemiona o odmiennych tradycjach i różnym poziomie wiedzy. Doprowadziło to do walki o władzę w państwie. Zacofane, północne plemiona miały najwięcej przedstawicieli w aparacie państwowym. Plemiona zachodnie nie akceptowały tego faktu, następstwem czego był zamach stanu, w wyniku którego ustrój państwa uległ zmianie z federalnego na unitarny. W niedługim czasie doszło do kolejnego zamachu stanu, który przywrócił poprzedni system. Nastąpił pogrom plemienia Ibów, skutkiem czego było powstanie Republiki Biafry, 30 maja 1967 roku. Dało to początek wojnie trwającej do 1970 roku, która wykazywała charakter międzynarodowy, ponieważ Republikę Biafry uznało część państw kontynentu afrykańskiego oraz Francja. Ponadto obie strony konfliktu otrzymywały pomoc zewnętrzną. Wojna zakończyła się kapitulacją wojsk biafrańskich, stłumieniem secesji. Oficjalne podpisanie zakończenia wojny, miało miejsce dnia 14 stycznia 1970 roku .

Kolejny konflikt miał miejsce w RPA i wiązał się z polityką segregacji rasowej – apartheid, o czym poświęcam osobny podrozdział.

W Rwandzie, po proklamowaniu niepodległości do władzy doszedł lud Hutu. Spowodowało to liczne zamieszki na tle etnicznym w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Brak stabilizacji politycznej w kraju, dał pretekst do wybuchu w październiku 1990 roku wojny domowej. Ludność Tutsi przebywająca na emigracji w Ugandzie, stamtąd dokonała ataku. Belgia, Francja i Zair wspierały rząd rwandyjski. Trzy lata później w 1993 roku nastąpiło podpisanie układu pokojowego. Pokój był tylko tymczasowy. Kiedy 7 kwietnia 1994 roku doszło do zamachu na samolot, który wiózł na swoim pokładzie prezydentów Burundi i Rwandy, co spowodowało ich śmierć, dało to pretekst do wybuchu wojny. Ludność Hutu sprawująca władzę w państwie rozpoczęła masakrę ludności Tutsi. 15 czerwca tego samego roku doszło do zawarcia rozejmu, lecz walki toczyły się nadal. Dopiero interwencja zbrojna Francji, rozpoczęta dnia 23 czerwca 1994 roku, przyniosła rezultaty. 18 lipca nastąpiło zakończenie wojny, po czym wojska francuskie wycofały się z Rwandy w sierpniu . W czystkach etnicznych zginęło ponad pół miliona ludności z plemienia Tutsi. Wojna ta była typowym przykładem pokolonijnych konfliktów na tle etnicznym. Konflikt w Burundi miał takie same podłoże i przebieg, jak w Rwandzie, z tym że podczas wojny domowej w Rwandzie, dokonano zbrodni ludobójstwa na ogromną skalę .

W 1976 roku 27 lutego, kiedy powstała Saharyjska Arabska Republika Demokratyczna, została ona uznana tylko przez Algierię, a Maroko i Mauretania nadal rościły sobie pretensje do tego obszaru. Doprowadziło to do wybuchu walk, w których Front POLISARIO bronił się i stawiał opór obu stronom przy wsparciu Algierii. Wojska mauretańskie zrezygnowały i wycofały się, lecz wojska marokańskie nadal prowadziły działania zbrojne i okupację tego obszaru . Obszar Sahary Zachodniej został wcielony do Maroka. W 1988 roku nastąpiło porozumienie pomiędzy obiema stronami konfliktu. Trzy lata później w 1991 roku doszło do rozejmu. Wyznaczono referendum na 1996 rok, aby ludność Sahary zadecydowała o losach tego obszaru. Referendum zostało przeniesione na 2002 rok. Konflikt saharyjski nie pozostał bez echa na łonie OJA. Uznanie Sahary Zachodniej przez OJA i włączenie jej jako członka do OJA, wpłynęło na decyzję Maroka o wystąpieniu z OJA. Skutkiem tego konfliktu, jest konieczność stacjonowania misji pokojowych ONZ na obszarze Sahary Zachodniej, co wiąże się z dużymi kosztami .

Wojna domowa w Liberii swoim zasięgiem objęła terytorium sąsiadującej Sierry Leone. Do działań zbrojnych w Sierra Leone przystąpiono w 1991 roku. Wcześniej w latach osiemdziesiątych, korupcja i bieda w kraju doprowadziły do licznych antagonizmów plemiennych. Wojnę przeciwko rządowi rozpoczął Zjednoczony Front Rewolucyjny (RUF). W maju 1997 roku doszło do zamachu stanu i obalenia ówczesnego prezydenta. Dwa lata później, porozumienie z Lome z dnia 7 lipca 1999 roku, rozpoczęło drogę ku pokojowi. W roku następnym, sytuacja w Sierra Leone stała się bardzo niestabilna i niebezpieczna, w wyniku czego wojska brytyjskie musiały wkroczyć na tereny kraju. Oficjalnie wojna domowa w Sierra Leone zakończyła się w styczniu 2002 roku . Wojny w Sierra Leone i w Liberii są nazwane „diamentowymi konfliktami”, ponieważ sprzedaż diamentów przyczyniała się do finansowania grup rebeliantów i opozycjonistów. Sprawowanie nadzoru nad złożami diamentów, powodowało przedłużanie się walk w tych państwach, lecz nie stanowiło bezpośredniej przyczyny wybuchu i trwania wojen . Sierra Leone i Liberia, w wyniku licznych konfliktów na tle etnicznym, stały się państwami wewnętrznie skłóconymi, rozbitymi, podzielonymi, aż do takiego stopnia, że przestały być państwami.

Następny konflikt trwający po dziś dzień, wybuchł w Somalii 27 stycznia 1991 roku, po obaleniu prezydenta Mohammeda Siada Barre. Przyczyną antagonizmów były zamieszki wewnątrz państwa, między poszczególnymi rodami. Somalia, która w wyniku procesu dekolonizacji powstała z połączenia Somalii Włoskiego i Brytyjskiego, skupia ludność pochodzącą z różnych szczepów, klanów, co prowadzi do konfliktów na tle etnicznym i walki o władzę. W północnozachodniej części Somalii, będącej brytyjską kolonią Somaliland, w maju 1991 roku Somalijski Ruch Narodowy (SNM) proklamował niepodległość tego obszaru, jako Republiki Somalilandu. Przyczyną takiego posunięcia była fatalna sytuacja ekonomiczna Somalii. Pomimo braku akceptacji oderwania się Somalilandu od Somalii przez inne państwa, występuje tutaj najbardziej stabilna sytuacja polityczna w porównaniu do pozostałej części tego regionu . W wojnę domową w Somalii interweniowały wojska ONZ, rozpoczęły operację „przywrócić nadzieję”. Niestety próba przywrócenia pokoju nie powiodła się. Poza tym jednostki ONZ nie otrzymały w ramach pomocy humanitarnej wystarczającej kwoty pieniężnej o jaką prosiły, tak więc w 1995 roku były zmuszone wycofać się . Od czerwca 2006 roku w Somalii władzę sprawuję Unia Trybunałów Islamskich, która utrzymuje kontakty z talibami, ponadto wprowadzono w kraju szariat . W lipcu 2006 roku wojska etiopskie wkroczyły do Somalii, aby nie dopuścić do przekształcenia Somalii w islamskie państwo. Następstwem takiego kroku, było ogłoszenie przez talibów świętej wojny przeciwko Etiopii. Aby załagodzić sytuacje, dnia 24 grudnia 2006 roku premier Etiopii, zadeklarował, że: „Etiopia została zmuszona do wojny z Somalią, jako interwencję przeciw rządzącym talibom” .

To nie pierwszy konflikt, do którego doszło pomiędzy tymi dwoma krajami. Wcześniej Somalia dążyła do pansomalizmu, czyli połączenia wszystkich obszarów, na których żyją Somalijczycy. Wiązało się to ze złamaniem zasady o nienaruszalności granic, wypracowaną w wyniku dekolonizacji . Następstwem czego, był wybuch wojny 20 lipca 1977 pomiędzy Somalią a Etiopią, która trwała do 15 marca 1978 roku. Przyczyną wojny była próba zagarnięcia etiopskiego obszaru granicznego Ogadenu przez Somalię, ponieważ teren ten prawie całkowicie zamieszkany jest przez Somalijczyków . Wojska somalijskie zostały rozbite. W 1996 roku Ogaden uznano somalijską prowincją, lecz jej ludność dąży do zjednoczenia tego terenu z Somalią. Pod koniec XIX wieku Ogaden wchodził w skład Somalii Brytyjskiego, następnie w II połowie XX wieku, przyłączono go do Etiopii. Wynikiem tego, somalijska ludność mieszkała na terenie należącym do Etiopii. Ten konflikt graniczny, stanowi kolejny przykład negatywnych skutków dekolonizacji .

W niedługim czasie po uzyskaniu niepodległości przez Sudan, 8 lipca 1965 roku wybuchły tam zamieszki, pomiędzy arabską ludnością zamieszkującą północną część kraju, a murzyńską ludnością z południa. Konflikt miał podłoże rasowe i religijne, pomiędzy muzułmanami a chrześcijanami. Z czasem przerodził się w wojnę, która trwała do 1972 roku. Była to pierwsza wojna od czasu uzyskania niepodległości i zakończyła się dnia 27 lutego, przyznaniem autonomicznego rządu południowej części Sudanu. Jedenaście lat później w 1983 roku, ograniczenie przyznanej autonomii oraz wprowadzenie muzułmańskiego prawa szarłatu, dało początek drugiej wojnie. Wojna zakończyła się 9 stycznia 2005 roku, nadaniem autonomii Sudanowi Południowemu. Zobowiązano się do zorganizowania referendum w 2011 roku, w sprawie niepodległości południowej części Sudanu. Po zakończeniu wojny domowej, Sudan od 23 grudnia 2005 roku prowadzi wojnę z Czadem. Rząd Czadu oskarża Sudan o wspieranie rebelii prowadzonych przez czadyjskich opozycjonistów, a także o liczne napady, dokonywane na ziemiach Czadu przez policję sudańską .

Konflikt w Ugandzie wybuchł pod koniec rządów Idi Amina Dady, który w 1978 roku dokonał bezprawnej aneksji prowincji Tanzanii. W odwecie, rok później wojska tanzańskie wkroczyły do Ugandy, zajmując jej stolicę oraz odsuwając od władzy Amina. Był to początek wojny domowej. Waśnie plemienne oraz zamachy stanu były na porządku dziennym. W 1980 roku drogą zamachu stanu dokonanego przez gen. Tito Okello, urząd prezydenta przejął Milton Obote, obalony pięć lat później. Jego miejsce zajął Yoweri Museveni. Od 1986 roku do 1991 doszło do licznych starć i walk pomiędzy rebeliantom Obote, Amina i Okello. Niestabilna sytuacja polityczna, doprowadziła Ugandę do kryzysowej sytuacji ekonomicznej. Walki nadal się toczą .

Do wybuchu konfliktu na Wybrzeżu Kości Słoniowej doszło 7 grudnia 1993 roku, kiedy zmarł prezydent Felix Houphouet Boigny. Zapoczątkowało to serię zamachów stanu oraz zamieszek na tle politycznym. Za bezpośrednią przyczynę konfliktu, uważa się zamach stanu z dnia 24 grudnia 1999 roku przeprowadzony przez Roberta Guei, który przejął władzę w kraju. 22 października 2000 roku odbyły się wybory, które zostały zbojkotowane, ponieważ wcześniej wprowadzono konstytucję, której artykuł wykluczył kandydowanie ponad połowy polityków biorących udział w wyborach. Z 18 na 19 września 2002 roku nastąpiła próba zamachu stanu, opanowana przez siły rządowe. To wydarzenie dało początek wojnie domowej na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Wojna stanowiła walkę o władzę i wpływy w państwie . Dzięki pomocy Francji, dnia 17 października doszło do zawieszenia broni, a 24 października rozpoczęły się rozmowy pokojowe. Oficjalnie 23 stycznia 2003 roku podpisano porozumienie pokojowe, a 4 lipca ogłoszono komunikat o zakończeniu wojny, lecz daleki był on od rzeczywistości. W 2004 roku sytuacja uległa pogorszeniu, rozpoczęły się zamieszki i bezpośrednie starcia. 6 listopada została zbombardowana baza francuska z kontyngentu sił pokojowych. Rząd Wybrzeża Kości Słoniowej zadeklarował, iż incydent ten był pomyłką, ponieważ bomby miały spaść na rebeliantów. Pomimo tego oświadczenia rząd francuski dokonał odwetu, masakrując rządowe bazy powietrzne na Wybrzeżu. Stosunki Francji z Wybrzeżem Kości Słoniowej uległy znacznemu pogorszeniu. Na Wybrzeżu nastroje antyfrancuskie gwałtownie rosły. W konflikt wmieszała się Unia Afrykańska. Udało się wypracować porozumienie pokojowe, które zostało podpisane 6 kwietnia 2005 roku .

Następny konflikt miał miejsce w Zimbabwe w okresie kiedy kraj już uzyskał niepodległość. Antagonizmy w Zimbabwe są typowym przykładem tragicznych skutków dekolonizacji. Eskalacja konfliktu nastąpiła w latach osiemdziesiątych, kiedy sytuacja gospodarcza uległa znacznemu pogorszeniu. Opozycja w państwie przybierała na sile. W 1998 roku przyjęto projekt reformy rolnej, który miał na celu zawłaszczenie ziemi majętnym białym farmerom, co miało pomóc w walce z bezrobociem. Wywłaszczanie rozpoczęto dwa lata później, w następstwie czego, doszło do wybuchu protestów antyrządowych w 2003 roku oraz strajku generalnego. W Zimbabwe zapanował chaos. Kiedy w 2005 roku odbyły się wybory, wydawało się, iż sytuacja w kraju ustabilizowała się, lecz tylko chwilowo. W połowie 2006 roku sytuacja gospodarcza staje się kryzysowa, co przyczyniło się destabilizacji sytuacji wewnętrznej. W marcu następnego roku, doszło do burzliwych starć pomiędzy rządem, a opozycją .

Reasumując, należy stwierdzić, że do wszystkich wojen domowych przyczynia się brak systemów demokratycznych, mogących rozwiązać konflikty bądź nie dopuścić do zaognienia antagonizmów. Wszystkie te konflikty i wojny domowe prowadzą do ruiny gospodarkę i społeczeństwa afrykańskie. Niestety, świat nie przejawia zainteresowania problemami nękającymi kontynent afrykański. Interwencje uważa się za zbyt kosztowne, nie dające żadnych korzyści i nie przynoszące oczekiwanych rezultatów. Ponadto wynikiem konfliktów i wojen jest zatrzymanie rozwoju kraju, także cofnięcie rozwoju .

stomatolog wrocław kancelaria prawna