Kolonizacja Afryki


Dekolonizacja Afryki


Następstwa dekolonizacja Afryki




Polecamy

damara 1 procent podatku
dodaj firmę
Piszemy prace magisterskie i licencjackie. Oferujemy różnego typu opracowania.
co pomaga zajść w ciążę
język francuski
akuna alveo zioła firmy akuna
nero
Kursy dofinansowane z unii europejskiej


Apartheid

System apartheid wykształcił się w RPA, która stanowi ikonę rasowych represji. Polityka ta objęła także Namibię, ponieważ Namibia była terytorium mandatowym, bezprawnie zaanektowanym przez ZPA oraz Rodezję, w której biali kolonizatorzy zaprowadzili białe rządy. Etymologia słowa wywodzi się z języka afrikaans i oznacza osobność. Najogólniej apartheid można zdefiniować jako doktrynę społeczno-polityczną, zakładającą ustawowe i kulturowe oddzielenie ras, co ma charakter rasistowski . System apartheid zaczął wykształcać się w 1948 roku i został wprowadzony przez kolonizatorów. W 1935 roku, jako pierwszy nazwą tą posłużył się historyk Piet van Biljon, w odniesieniu do polityki rasowej, mającej zająć miejsce polityki segregacji rasowej. W 1943 roku Partia Narodowa zaakceptowała taką politykę, którą wdrażać zaczęła pięć lat później. To co wyróżniało apartheid od polityki segregacji rasowej, to skrupulatność i argumentacje. Apartheid w swojej teorii nie miał być polityką rasową, miał stanowić protekcję dla kultury i pochodzenia etnicznego Afrykanerów. Pod koniec XIX wieku wykształciły się tendencje nacjonalistyczne wśród Afrykanerów, będące skutkiem wojen burskich i świadomości zagrożenia własnej kultury ze strony Brytyjczyków. Rasizm powstały w wyniku tego systemu był wynikiem incydentalnym .

Wdrażanie systemu apartheid odbyło się dwoma fazami: w latach 1948-1963 i w latach 1963-1989. W pierwszym etapie wprowadzanie apartheid odbywało się na płaszczyźnie politycznej. Został on usystematyzowany prawnie. Dążono do zupełnej segregacji białych i Afrykanów. W 1949 roku przyjęto Ustawę o zakazie mieszanych małżeństw, która nie dopuszczała do zawierania małżeństw między osobami odmiennych ras. Z kolei w 1950 roku wdrożono Ustawę o niemoralności, która była przeróbką aktu prawnego z 1927 roku, zakazującego współżycia seksualnego białych z czarnymi. Na jego podstawie, zakaz objął ludzi o innych kolorach skóry. W celu dokładnego egzekwowania tej ustawy, wystąpiła konieczność określenia przymiotów charakterystycznych dla danej rasy i pogrupowania ludności według ras. Dlatego w tym samym roku wcielono w życie Ustawę o rejestracji ludności, na podstawie której ludność miałaby być pogrupowana w cztery środowiska rasowe: białych, Azjatów, Afrykanów i Koloredów (ludność powstała w wyniku wymieszania: Europejczyków, ludów Khoisan, Malajów i Bantu). Dyrektywą stało się posiadanie dowodów osobistych. Także tego samego roku wdrożono projekt Ustawy o segregacji terytorialnej, na mocy której rząd wskazywał obszary miejskie do zamieszkania dla danej grupy rasowej. W międzyczasie rosła w siłę opozycja pozaparlamentarna, Afrykański Kongres Narodowy (ANC), który w swoich szeregach gromadził ludność kolorową. Odpowiedzią rządu na rozwój opozycji było wprowadzenie Ustawy o zdławieniu komunizmu. Przyjęta definicja komunizmu, umożliwiła podjęcie działań przeciwko ugrupowaniom opozycyjnym. Prawo wyborcze w wyborach do białych władz państwowych, posiadała tylko ludność biała. Za sprawą dra Hendrika F. Verwoerda, ministra ds. tubylców, do 1956 roku apartheid stał się polityką z jasno nakreślonymi zasadami. W 1951 roku wdrożono Ustawę o władzach Bantu, która przewidywała niezależność obszarów plemiennych, zwanych z czasem bantustanami. W następnym roku zawężono grono Afrykanów mających prawo do stałego zamieszkania w miastach. W 1955 roku weszła w życie Ustawa o przesiedleniu tubylców, na podstawie której władze otrzymały prawo przesiedlenia Afrykanów mieszkających w miastach. Cztery lata później uchwalono Akt o wspieraniu samorządu Bantu, na jego mocy władze bantustanów miały więcej uprawnień, kosztem prawa Afrykanów do wyboru reprezentantów do parlamentu ZPA. W tym samym roku, w 1959 w marcu powstała nowa partia opozycyjna Pan-Afrykański Kongres (PAC), głosząca hasła nacjonalistyczne: „Afryka dla Afrykanów”. PAC oraz ANC rozpoczęły protesty przeciwko wcieleniu dowodów tożsamości i żądały zwiększenia płac do stawek minimalnych . W Sharpeville, 21 marca 1960 roku odbyła się manifestacja, krwawo stłumiona przez policję, w następstwie czego ANC i PAC zostały rozwiązane. Rok później ANC i PAC postanowiły nie poddawać się i walcząc stawiać opór. Utworzyły własne zbrojne organizacje, które zostały zlikwidowane, a przywódców aresztowano. Wśród nich był Nelson Mandela, wywodzący się z ANC. Z 1963 rokiem zakończyła się pierwsza faza realizacji polityki apartheid .

W drugim etapie wdrażania apartheid nastąpiła bantustanizacja państwa. Przesiedlano i osiedlano ludność czarną w specjalnie przeznaczonych dla nich bantustanach, które stanowiły zaledwie 1/8 obszaru całego kraju. Pod koniec lat sześćdziesiątych, a z nastaniem siedemdziesiątych, był widoczny początek kryzysu polityki apartheid. W związku z restrykcyjnymi wytycznymi, dotyczącymi dopuszczalności i możliwości objęcia określonych zawodów, etatów przez ludność kolorową, wzrosło bezrobocie wśród Afrykanów. Wraz ze wzrostem gospodarczym RPA, potrzebna była siła robocza, której biała ludność nie była w stanie sama zaspokoić. Tak więc, trzeba było złagodzić wytyczne odnośnie grup rasowych, aby ludność kolorowa zapełniła brak siły roboczej. Afrykanie zarabiali wielokrotnie mniej niż ludność biała, co prowadziło do ogólnego niezadowolenia ludności kolorowej. Ponadto przyrost ludności kolorowej był większy niż prognozowano, co prowadziło do fizycznej niemożliwości realizacji planu umiejscowienia ludności afrykańskiej w bantustanach. Kolejnym przejawem kryzysu systemu apartheid i jego upadku, były zamieszki antyrządowe w Soweto w czerwcu 1976 roku, krwawo stłumione przez wojsko i policję. Przyczyną ich wybuchu było wprowadzenie języka afrikaans, jako języka obowiązkowego w szkołach. Takie posunięcie odebrano jako wyraz zniewolenia i ciemiężenia. Napięcie wśród ludności narastało, aby je rozładować, pod koniec lat siedemdziesiątych przyznano niepodległość bantustanom, przez co ludność czarna uzyskała obywatelstwo któregoś z bantustanów, ale tym samym traciła obywatelstwo południowoafrykańskie. Afrykanie na ziemiach przeznaczonych dla białych stawali się cudzoziemcami. Lata osiemdziesiąte przyniosły ze sobą wiele reform, m.in. do 1986 roku anulowano zakaz dotyczący zawiązywania wielorasowych organizacji politycznych oraz zniesiono ustawę, odnośnie zawierania mieszanych małżeństw i stosunków seksualnych. Afrykanie nie byli już dyskryminowani w dostępie do pracy. Władze państwa przeznaczały coraz więcej środków na edukację ludności kolorowej. Zauważalna była też malejąca różnica w zarobkach między ludnością białą, a kolorową. Sytuacja wewnętrzna w kraju zaczęła się radykalnie pogarszać, ponieważ wzrosła inflacja spowodowana sankcjami gospodarczymi, nałożonymi przez USA i Wielką Brytanię, jako konsekwencje udziału RPA w przygraniczne wojny, m.in. w Angoli. Pomimo ograniczenia zamieszek, w 1987 roku liczba strajków przekroczyła tysiąc sto. Kolejnym etapem upadku apartheid, było zawarcie układu 22 grudnia 1988 roku, dotyczącego Angoli i Namibii. Na jego mocy RPA miało opuścić Namibię, natomiast Kubańczycy mieli wycofać się z Angoli. Dnia 11 lutego 1990 roku, Nelsona Mandelę zwolniono z dożywotniego więzienia. Wydarzenie to stało się symbolem kresu całego systemu apartheid. Wszystkie przepisy i ustawy polityki apartheid zostały usunięte. Definitywny koniec ery apartheid nastąpił dnia 9 maja 1994 roku, kiedy Nelson Mandela został wybrany na pierwszego czarnego prezydenta RPA .



RPA utrzymywało system apartheid w Namibii, ale w łagodniejszej formie. W 1968 roku w Namibii powstał pierwszy bantustan, z czasem wydzielono 10 bantustanów. Bantustany tak jak w RPA, tak w Namibii były obszarami bardzo ubogimi pod względem wody i surowców. Kontrolę nad miastami, przemysłem i górnictwem posiadała tylko ludność biała. RPA dążyła do przyznania niepodległości bantustanom, a tym samym przyznanie obywatelstwa danego bantustanu dla ludności czarnej, odbywało się kosztem obywatelstwa namibijskiego, jego utratą. Nie powiódł się ten plan, ponieważ presja ONZ była tak silna, że RPA musiała zrezygnować .

Podsumowując, za przyczyny wykształcenia się systemu apartheid, uznaje się dążenie do podtrzymania wywalczonej odrębności, a także rolę i sens religii dla Afrykanerów. Afrykanerzy byli od kilku wieków mieszkańcami terytorium RPA i nie posiadali innej ojczyzny, ponadto w swoim państwie stanowili mniejszość. Mieli do wyboru utrzymanie segregacji rasowej, bądź równość wszystkich ras, w wyniku czego Afrykanerzy byliby mniejszością. Wybrali opcję korzystniejszą dla siebie . Z perspektywy czasu widać, iż polityka apartheid musiała zakończyć się fiaskiem, ponieważ faworyzowanie i bogacenie się ludności z jednej grupy rasowej, kosztem innych w narodzie wielorasowym, zawsze będzie prowadzić do konfliktów, napięć i ogólnego niezadowolenia części społeczeństwa. Dodatkowo apartheid wykształcił nienaturalne bariery, które ograniczały rozwój gospodarczy kraju. Ponadto w państwie uzależnionym od zagranicznych inwestycji, jakim jest RPA, jakiekolwiek sankcje gospodarcze nałożone przez społeczność międzynarodową, prowadzą do załamania się gospodarki. Tak więc, główne założenia wykształcone w systemie apartheid, stały się niezdolne do realizacji .

stomatolog wrocław kancelaria prawna