Kolonizacja Afryki

Dekolonizacja Afryki

Następstwa dekolonizacja Afryki

Polecamy

damara wypożyczalnia samochodów
fotki
bioinformatyka
Baseny ogrodowe
garaże
praca opinie forum
nożyce hydrauliczne
prace magisterskie

Róg Afryki

Pod tym terminem kryją się państwa afrykańskie, leżące na Półwyspie Somalijskim. Zaliczamy do nich: Dżibuti, Erytreę, Etiopię, Somalię i Somaliland.

Terytorium dzisiejszego Dżibuti w przeszłości było pod wpływem islamu, obejmującego Afrykę Północno-Wschodnią. Między rokiem 1833 a 1836, dwóch francuskich podróżników: Edmond Combes i Maurice Tamisier wydało publikację o pozytywnych aspektach zawarcia stosunków handlowych pomiędzy Francją a Etiopią. W 1838 roku 1 sierpnia, Combes wystąpił przed rządem francuskim z inicjatywą zawarcia stosunków dyplomatycznych z Etiopią. Rząd poparł ten pomysł i polecił Combes’owi zakupienie małego obszaru w celu wybudowania tam portu. 12 września 1840 roku Francuz kupił port Ed, obecnie należący do Erytrei. Rząd francuski stwierdził, że port ten nie ma strategicznego znaczenia. Port Ed w późniejszym czasie stał się częścią włoskiej Erytrei. W 1856 roku Henri Lambert nabył dla Francji port Obok, który aktualnie należy do Dżibuti. Natomiast w 1884 roku 18 października, Francja swoje obszary protektoratu powiększyła o tereny leżące nad Zatoką Tadżura. Tak więc, 17 listopada 1884 roku, nastąpiło przejęcie sułtanatu Tadżura przez Francję i powstała francuska kolonia. W roku 1892 miasto Dżibuti uzyskało status stolicy tego terenu i obszar ten nazwano Somali Francuskie .

Etiopia, dawna Abisynia, od końca XIX wieku miała na celu zwalczanie powstań religijno-narodowościowych w Sudanie. Jej cel pokrywał się z dążeniami Anglii, która odnosiła duże porażki w Sudanie. Etiopią zainteresowały się Włochy, które 17 lutego 1887 roku wypowiedziały jej wojnę. Dzięki wsparciu Anglii wojna się nie odbyła. Podpisano traktat państwowy między Etiopią, a Włochami. Traktat ten zawierał nieprecyzyjne sformułowanie, które dało pretekst do wybuchu wojny. Włochy 1 stycznia 1890 roku stworzyły kolonię i nadały jej nazwę Erytrea (wywodzącą się z greckiej nazwy Morza Czerwonego-Morza Erytrejskiego), aby tam przygotować plan ataku na Etiopię. Terytorium Erytrei zawsze było powiązane z Etiopią, stanowi kolebkę państwa etiopskiego. Pod koniec roku 1894 wojska włoskie wkroczyły do Etiopii, jednak odniosły klęskę 1 marca 1896 roku, ponieważ zostały rozgromione przez wojska etiopskie. Wszystkich aktorów na scenie międzynarodowej zaskoczyło zwycięstwo Etiopii. Na mocy traktatu pokojowego, ustanowiono granicę między Etiopią, a włoską Erytreą i potwierdzono formalne istnienie włoskiej kolonii w Erytrei. W 1906 roku 13 grudnia, Francja, Wielka Brytania i Włochy podpisały porozumienie o niezależności Etiopii i sferze swoich wpływów. Każde państwo musiało mieć równe wpływy i nie mogło konkurować ze sobą, co oznaczało dla Etiopii szansę na zachowanie status quo . Etiopia jako jedyne państwo Afryki nie utraciło swojej niezależności i niepodległości, nigdy nie było kolonią, za wyjątkiem okresu między 1936 a 1941 rokiem, kiedy było okupowane przez włoską armię . Okupację tę poprzedziły 5 grudnia 1934 roku, starcia między wojskami włoskimi, a etiopskimi w miejscowości Uol-Uol. Etiopia, widząc przygotowania Włochów do wojny, zwróciła się z prośbą o interwencję do Ligi Narodów. Jednak okres ten nie sprzyjał Etiopii, ponieważ uwaga wszystkich państw skierowana była na Europę, na Niemcy i Hitlera. 3 października 1935 roku Włosi zaatakowali Etiopię, uderzając z obszaru Erytrei i Somali Włoskiego. Tak doszło do wybuchu wojny włosko-etiopskiej, o której od razu została poinformowana Liga Narodów. Nałożono sankcje na Włochy, jako że były agresorem w tej wojnie. Jednak nie odniosło to oczekiwanego skutku i walki nadal trwały. Włosi odnosili zwycięstwo w tym konflikcie, a państwa Ligi Narodów kolejno znosiły sankcje nałożone na Włochy. 9 maja 1936 roku Włochy zaanektowały Etiopię, która razem z Erytreą i Somali Włoskim połączyły się w kolonię o nazwie Włoska Afryka Wschodnia (Africa Orientale Italiana). Kiedy wojska włoskie przegrały w 1941 roku i ich tereny wybrzeża Morza Czerwonego stały się terytorium, podlegającym zarządowi brytyjskiemu do 1952 roku .

W XIX wieku dzisiejszą Somalią zainteresowane były trzy mocarstwa europejskie: Wielka Brytania, Francja i Włochy. Brytyjczycy interesowali się północną częścią Somalii, ponieważ posiadali od 1839 roku placówkę w Ardenie. Francji natomiast zależało tylko na dostępie do Morza Czerwonego, więc między 1888 a 1889 rokiem podpisała układy graniczne z Wielką Brytanią i Etiopią. Z kolei Włochy posiadały od 1869 roku placówkę w Assab, od której wywodzi się włoska kolonia Erytrea. Wielka Brytania po wycofaniu się Egiptu z terenu Hareru, przejęła go i w latach 1884-1886 podpisała układy z rodami północnosomalijskimi, dzięki czemu uzyskała protektorat nad północną Somalią. W tym samym okresie Francja zwiększała swój protektorat w porcie Obok i wokół niego, a Włosi poszerzali swoją kolonię Erytreę, przekraczając tereny Etiopii. W 1889 roku Włosi posiadali dwa protektoraty: pierwszy w północno-wschodniej części Somalii, a drugi w południowej, które były dzierżawione od Brytyjskiej Kompanii Wschodnioafrykańskiej. W roku 1905 Włochy uznały te obszary za swoją kolonię. Granice między Wielką Brytanią, a Włochami były juz ustalone w 1894, jednak bitwa mająca miejsce dwa lata później zmieniła tę sytuację, ponieważ Włosi przegrali i musieli wycofać się z Etiopii. Z czasem Włosi odzyskiwali swoje utracone protektoraty, w 1936 podbili Etiopię, tworząc Włoską Afrykę Wschodnią, a w 1940 roku zajęli tereny Somali Brytyjskiej. Tak więc, prawie wszystkie tereny somalijskie były we władaniu Włoch. Rok później Wielka Brytania wraz z Francją oraz Etiopia odzyskały swoje tereny. Somali Włoskie było pod administracją Wielkiej Brytanii. Somaliland do 1960 roku był protektoratem Wielkiej Brytanii. Następnie wraz z Włoskim Somalii proklamowały Republikę Somalii .

stomatolog wrocław kancelaria prawna