Kolonizacja Afryki

Dekolonizacja Afryki

Następstwa dekolonizacja Afryki

Polecamy

damara defibrylator
wczasy nad morzem
szkolenia marketing
język niemiecki
1 procent podatku
praca szczecin
glazura
prace magisterskie

Afryka Zachodnia

Do państw Afryki Zachodniej zaliczają się: Benin, Burkina Faso, Gambia, Ghana, Gwinea, Gwinea Bissau, Liberia, Mali, Mauretania, Niger, Nigeria, Senegal, Sierra Leone, Togo, Wyspy Zielonego Przylądka i Wybrzeże Kości Słoniowej. Na tym obszarze widać znaczącą siłę i pozycję Anglii, która do końca XVIII wieku była bezkonkurencyjna, jednak wiek XIX pokazał, że do Francji należy większa część tego regionu.

Od XVI wieku dzisiejszy Benin, który do roku 1975 istniał jako Dahomej, był skolonizowany przez Portugalię. W 1892 stanowił kolonię francuską, a już w 1904 roku stał się francuską prowincją, wchodzącą w skład Francuskiej Afryki Zachodniej aż do 1958 roku .

Obecna Burkina Faso, a kiedyś Górna Wolta między rokiem 1896 a 1901, została podbita przez Francję. Pierwotnie tereny te wchodziły w skład kolonii Wybrzeże Kości Słoniowej. Trzy lata później terytorium to zostało przyłączone do francuskiego Senegalu, wchodząc w skład Francuskiej Afryki Zachodniej. W 1919 roku, obszar ten stał się oficjalnie kolonią nazwaną Górna Wolta, stanowiąc część Francuskiej Afryki Zachodniej. W latach 1932 a 1947 utracił status kolonii i został rozdzielony między kolonie: Niger, Sudan Francuski, Wybrzeże Kości Słoniowej. W 1947 roku ponownie tereny te zostały połączone .

Kolonizacja Gambii jest bardzo ciekawa, ponieważ między 1651 a 1661 rokiem, część ziem dzisiejszej Gambii wraz z wyspą James, stanowiły pośrednio kolonię I Rzeczpospolitej. Stało się tak za sprawą kurlandzkiego księcia Jakuba Kettlera, który dokonał zakupu tych obszarów, a w tym okresie Kurlandia stanowiła lenno I Rzeczpospolitej. Generalnie o Gambię zaciekłą rywalizację toczyły mocarstwa europejskie: Francja i Anglia, a wcześniej Portugalia, Hiszpania i Holandia. Pod koniec XVI wieku Anglicy powoli zaczęli penetrować i zajmować tereny Gambii. Na mocy traktatu z 1783 roku, Wielka Brytania otrzymała prawo całkowitej kontroli terenów nad rzeką Gambią, konkurująca z nią Francja dostała małą enklawę, którą oddała Brytyjczykom w 1857 roku. W 1888 roku Gambia uzyskała status brytyjskiej kolonii .

Brytyjczycy starali się zdobyć tereny dzisiejszej Ghany. Prowadzili wojny z państwem Ashanti, które obecnie stanowi jeden z dziesięciu regionów Ghany. Anglicy zaskakując kraj Ashanti wkroczyli do niego w 1896 roku i go zajęli bez większego oporu tamtejszej ludności. Państwo Ashanti zostało zlikwidowane i w 1901 roku uzyskało status kolonii brytyjskiej. Następną zdobyczą Brytyjczyków była Nigeria. Istniejąca od drugiej połowy XIX wieku angielska Królewska Kompania Nigru zdobywała liczne terytoria Nigerii. Pierwsza kolonia na obszarze Nigerii, powstała w 1861 roku na terenie obecnego Lagos. Z czasem kolonia ta poszerzała swój zakres. Do ustanowienia brytyjskiego protektoratu nad Nigerią doszło w 1901 roku. W tym samym roku co Nigeria, Ghana także stała się brytyjskim protektoratem. W 1914 roku obszar ten istniał pod nazwą Kolonia i Protektorat Nigerii .

Obszary Gwinei jako pierwsi skolonizowali Portugalczycy, podbijając te tereny w 1460 roku. Dopiero w 1891 roku ziemie te przejęli Francuzi i założyli tam swoją kolonię. Siedem lat później w 1898 roku Francja była już w posiadaniu całej Gwinei. W 1904 roku, Gwinea weszła w skład Francuskiej Afryki Zachodniej.

Dawna Gwinea Portugalska, dzisiejsza Gwinea Bissau, została podbita w 1446 roku przez Portugalczyków. W XIX wieku 1879 Gwinea Bissau została ustanowiona kolonią Portugalii. W 1886 Francuzi zajęli część Gwinei Portugalskiej. W 1951 roku Gwinea uzyskała status portugalskiej prowincji zamorskiej .

Z końcem XIX wieku do Mali dotarli Francuzi, podbijając ją. W 1904 roku Mali zostało włączone do Francuskiej Afryki Zachodniej.

Do wybrzeża Mauretanii przybyli Portugalczycy w latach 1448-1449 i zdobyli je. W XIX wieku Francja zaczęła umacniać i poszerzać swoje panowanie w regionie Afryki Zachodniej. I tak w 1903 roku Mauretania stała się protektoratem Francji, a w następstwie w 1912 roku jego kolonią, wcieloną w 1920 roku do Francuskiej Afryki Zachodniej.

Z końcem XIX, a początkiem XX wieku Niger został podbity przez Francuzów, którzy jako pierwsi kolonizatorzy z Europy zajęli go. W roku 1904 została utworzona francuska kolonia pod nazwą Górny Senegal-Niger i w 1911 roku włączono całość ziem tej kolonii do Francuskiej Afryki Zachodniej. W 1920 roku Niger uzyskał status osobnej kolonii, przynależąc nadal do Francuskiej Afryki Zachodniej .

Zajmowanie obszarów Senegalu przez Francuzów, miało miejsce już od XVII wieku. W Senegalu, Francja dysponowała swoimi posiadłościami, które na czas wojen napoleońskich utraciła na rzecz Anglii, jednak potem z powrotem odzyskała. W 1840 roku utworzono rząd powstałej francuskiej kolonii w Senegalu. W latach 1854-1865 Francja rozszerzała swoje wpływy w Senegalu. W 1886 roku Francuzi zajęli część Gwinei, zwaną Gwineą Francuską, a pięć lat później opanowali Wybrzeże Kości Słoniowej. Od 1895 roku Senegal należał do Francuskiej Afryki Zachodniej. W roku 1948 uzyskał status francuskiej prowincji zamorskiej. Do roku 1958 Senegal był pod wpływem Francuzów .

Sierra Leone czyli „Góry Lwie” była pierwszą kolonią brytyjską. Zostali tam osiedleni niewolnicy przebywający w Anglii, sprowadzeni z Afryki w okresie niewolnictwa, którzy nie nadawali się do osiedlenia na wyspie. W 1808 roku Sierra Leone uzyskała status brytyjskiej kolonii. W momencie kiedy Sierra Leone rozrastała się, Anglia była w posiadaniu osady w Gambii i na Złotym Wybrzeżu-dzisiejszej Ghany. W 1896 roku Sierra Leone uzyskała status brytyjskiego protektoratu.

Podobna procedura miała miejsce w obecnej Republice Liberii, która była pierwszą republiką w Afryce. Na ziemie Liberii ludność niewolniczą przywieziono ze Stanów Zjednoczonych, na mocy umowy z 1821 roku, zawartej pomiędzy tamtejszą ludnością, a Amerykańskim Towarzystwem Kolonizacyjnym. Ogłoszenie powstania niepodległej Republiki Liberii w 1847 roku, było prywatną inicjatywą amerykańską. Rok później, niepodległość Liberii została uznana przez część państw europejskich.

Jako pierwsi do wybrzeża Toga dotarli Duńczycy w 1784 roku, zakładając tam osady. Kolejni przybysze byli Anglikami, którzy pojawili się w 1850 roku, a następnie przybyli Francuzi w 1883 roku. Do rywalizacji między Anglią i Francją o Zachodnią Afrykę przystąpiły także Niemcy. Na mocy traktatu z dnia 4 lipca 1884 roku, suwerenem Togo zostały Niemcy. Traktaty potwierdzające objęcie protektoratu nad Togiem, zostały zawarte dnia 24 grudnia 1885 roku między Niemcami i Francją, a dnia 28 lipca 1886 roku między Niemcami i Anglią . 30 sierpnia 1914 roku, gubernatorzy dzisiejszej Ghany i dzisiejszego Beninu podzielili Togo. Zachodnia część Togo przypadła Brytyjczykom, a wschodnia, większa część Francuzom. Brytyjska część Togo została przyłączona do Ghany. W 1922 roku tereny te ustanowiono obszarami mandatowymi Anglii i Francji .

Wyspy Zielonego Przylądka stanowiły bezludny teren, do czasu aż dotarli i odkryli je Portugalczycy. Rozpoczęli oni kolonizację i w 1494 roku Wyspy Zielonego Przylądka uzyskały status portugalskiej kolonii, należącej do Gwinei Portugalskiej. Dopiero w 1879 roku stały się oddzielną kolonią. W 1951 roku archipelag zmienił status z kolonii na portugalską prowincję zamorską .

Na przełomie XVII i XVIII wieku Francja podbijała tereny Wybrzeża Kości Słoniowej. W końcu XIX wieku, w 1893 roku Wybrzeże stało się kolonią francuską. I już w 1904 roku Wybrzeże Kości Słoniowej wchodziło w skład Francuskiej Afryki Zachodniej. W 1946 roku, Wybrzeże Kości Słoniowej uzyskało status francuskiego terytorium zamorskiego, istniejącego do 1958 roku .

stomatolog wrocław kancelaria prawna