Kolonizacja Afryki

Dekolonizacja Afryki

Następstwa dekolonizacja Afryki

Polecamy

damara sklep komputerowy poznań
wynajem luksusowych samochodów
Test na inteligencje
reklama w internecie
download mp3
utorrent download
gry dla dzieci
Gimp

Afryka Wschodnia

Do krajów Afryki Wschodniej wchodzą: Burundi, Kenia, Komory, Madagaskar, Mauritius, Rwanda, Seszele, Tanzania, Uganda i terytoria zależne Francji: Reunion i Majotta oraz Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego. Także zaliczają się do niej: Dżibuti, Erytrea, Etiopia i Somalia, należące do Rogu Afryki, lecz w swojej pracy poświęcam im osobny podrozdział.

29 października i 1 listopada 1886 roku doszło do uzgodnienia traktatu podziałowego Afryki Wschodniej między Niemcami, a Wielką Brytanią. Na jego mocy obydwa kraje uznały władzę sułtana Zanzibaru nad Zanzibarem, Pembą, Mafią i Lamu. Dzisiejsza linia graniczna między Tanzanią a Kenią, wtedy stanowiła linię rozgraniczającą wpływy brytyjskie i niemieckie. Tak więc tereny północne należały do Wielkiej Brytanii, a południowe do Niemiec. Rok później brytyjska ekspansja wschodnioafrykańska była w rękach Imperialnej Brytyjskiej Kompanii Afryki Wschodniej. Z kolei niemiecka ekspansja powierzona była Niemieckiemu Towarzystwu Afryki Wschodniej. W 1890 roku doszło do kolejnego porozumienia dotyczącego podziału Afryki Wschodniej. Na jego mocy Wielka Brytania stała się protektoratem Zanzibaru. Uganda pozostała po stronie Brytyjczyków. Natomiast dla Niemiec zakończył się okres niemieckiego protektoratu Witu, który wcześniej zdobyły. Otrzymały w dzierżawę wybrzeże Tanzanii oraz uzyskały od Anglii wyspę Helgoland. Ten traktat podziałowy trwał do 1895 roku, kiedy to 1 lipca tego samego roku powołano do życia Brytyjski Protektorat Afryki Wschodniej (dzisiejsza Kenia). Początkowo miał on tylko łączyć Zanzibar i Ugandę, nie miał większego znaczenia strategicznego. Tak więc kolonie brytyjskie powiększyły się o Ugandę, Zanzibar i Protektorat Afryki Wschodniej, czyli Kenię . W 1920 roku Protektorat Afryki Wschodniej uzyskał status kolonii. Uganda oficjalnie stała się brytyjskim protektoratem w 1894 roku. Początkowo protektorat ten składał się z Bugandy (dzisiejsze królestwo w Ugandzie). Z czasem zostały przyłączone jeszcze: Toro, Ankola i Bunioro . W skład Niemieckiej Afryki Wschodniej (Tanganiki, nazwa ta powstała dopiero w 1920 roku) wchodziły dzisiejsze państwa: Tanzania bez Zanzibaru, Rwanda i Burundi. Po I wojnie światowej Niemcy utraciły swoje kolonie w tej części Czarnego Lądu. Przypadły one Wielkiej Brytanii i Belgii. Ta pierwsza otrzymała Tanganikę, a Belgia uzyskała oddzieloną od Tanganiki, Ruandę-Urundi (obecnie Rwanda i Burundi). Rwanda w 1925 roku, a Burundi w 1916 roku zostały wcielone do belgijskiego Konga, stały się koloniami belgijskimi. Rwanda była już ostatnim krajem afrykańskim skolonizowanym przez państwa europejskie. W tym też okresie brytyjski Protektorat Afryki Wschodniej zmienił nazwę na Kolonia Kenii .

Komory choć odkryte przez Portugalczyków, w 1886 roku stały się protektoratem Francji. W 1912 roku uzyskały status kolonii, której administracja podlegała pod Madagaskar. W roku 1942 terytoria te zajęły wojska Wielkiej Brytanii, jednak władza leżała po stronie francuskiej. Pięć lat później wyspy Komory już nie były kolonią, stały się terytorium zamorskim .

Okres kolonializmu na Madagaskarze miał miejsce dość wcześnie, ponieważ już w 1506 roku Portugalia rozpoczęła kolonizację tego terenu. Do rywalizacji o Madagaskar dołączyły się Francja i Anglia. W 1773 roku rząd francuski posłał na Madagaskar swojego wysłannika, szlachcica Maurycego Augusta Beniowskiego, który był pochodzenia polskiego. Udało mu się podbić Madagaskar. Po wieloletnim okresie wojen, w 1885 Madagaskar został ustanowiony protektoratem francuskim. 5 września roku 1890 rząd brytyjski uznał tą wyspę protektoratem Francji. Natomiast w 1896 roku, wyspa stała się formalnie kolonią francuską .

Bezludna wyspa Mauritius została zdobyta i zaludniona przez Holendrów już w 1598 roku. Nazwana została na cześć księcia Maurycego Orańskiego. W XVIII wieku w roku 1715, wyspa została przejęta przez Francję i jej nazwa uległa zmianie na Ile de France. Jednak kiedy Mauritius ponownie zmienił w 1810 roku protektorat, tym razem na francuski, zdobyli ją Brytyjczycy i przywrócili jej pierwotną nazwę. W 1814 roku wyspa uzyskała status kolonii brytyjskiej i była nią do 1968 roku .

Na Seszele składa się 115 wysp, z których tylko 46 jest zasiedlonych. Największe wyspy tego obszaru to: Mahe, Praslin, Silhouette i La Digue. Seszele zostały zajęte przez Francuzów w 1756 roku i nazwa tych wysp pochodzi od nazwiska francuskiego ministra finansów Jeana Moreau de Sechelles. W 1794 rozpoczęła się brytyjska okupacja wysp, które po wojnach napoleońskich przeszły pod zarząd brytyjski na mocy traktatu z 1814 roku. Pierwotnie były one zależne od administracji wyspy Mauritius. Jednak w 1903 roku uzyskały status kolonii brytyjskiej .

Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego nie zostało skolonizowane, nie jest zamieszkane, ponieważ ludność tamtejsza została wysiedlona w 1967 roku. Stanowi obszar zarządzany przez Wielką Brytanię od 1965 roku. Miało stanowić część Seszeli i Mauritiusa, które są pod brytyjskim panowaniem, lecz zostało wydzielone jako osobny teren.

Natomiast francuska wyspa Majotta została skolonizowana w 1843 roku. Przynależy do zamorskich terytoriów należących do Francji. W referendum z 1974 i 1976 roku, ludność wyspy sama wyraziła chęć pozostania pod administracją francuską, jako zamorska wspólnota Francji.

Reunion tak jak inne wyspy Oceanu Indyjskiego: Madagaskar i Seszele zostały skolonizowane przez Francuzów. Reunion został zajęty w 1638 roku i otrzymał nazwę Ile de Bourbon. W 1848 roku zmieniono jej nazwę na Reunion. Dnia 19 marca 1946 roku uzyskał status francuskiego departamentu zamorskiego .

stomatolog wrocław kancelaria prawna