Kolonizacja Afryki

Dekolonizacja Afryki

Następstwa dekolonizacja Afryki

Polecamy

damara sennik darmowy
agencja promocji
bioinformatyczne ciekawostki, rozwiązania
projekty budynków gospodarczych
opracowania
praca grafik warszawa
Piszemy prace magisterskie i licencjackie. Oferujemy różnego typu opracowania.
kurs angielskiego w Anglii

Afryka Środkowa

Zaliczają się do niej następujące państwa: Czad, Demokratyczna Republika Konga, Gabon, Gwinea Równikowa, Kamerun, Republika Konga, Republika Środkowoafrykańska, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca.

Czad od 1891 roku był francuską kolonią, która w 1910 roku weszła w skład Francuskiej Afryki Równikowej. Pod zarządem francuskim Czad był aż do 1960 roku .

Dzisiejszą Demokratyczną Republiką Konga był zainteresowany król Belgów Leopold II. Jednak pozycja Belgii na arenie międzynarodowej nie była pod koniec XIX wieku zbyt mocna. Dodatkowo Belgia nie posiadała armii, a król Leopold II w swoich kolonialnych dążeniach mógł liczyć tylko na posiadane zasoby finansowe. Początkowo Leopold zawierał układy z lokalnymi władzami Konga, dotyczące monopolu handlowego i wykluczające dostęp innych państw. Jednak zorientował się, że prowadzenie monopolistycznej polityki przysparza mu więcej problemów, ponieważ mocarstwa europejskie dążyły do przeciwdziałania takiej polityce. Postanowił zmienić obraną taktykę i wprowadził zasadę wolnego handlu dla wszystkich. Pod pretekstem szerzenia postępu i cywilizacji, Leopold zawarł wiele traktatów w Kongu, co dało mu możliwość sprawowania kontroli nad jego ogromnym obszarem. Także Francji udało się zawrzeć traktat, dający jej protektorat nad zachodnim dorzeczem Konga. Jednak Wielkiej Brytanii to się nie spodobało i wolała aby słaba Portugalia szerzyła tam swe wpływy, niż silna Francja. I tak w 1884 roku, po negocjacjach brytyjsko-portugalskich, Dolne Kongo stało się protektoratem Portugalii. Francji, Niemcom oraz samemu Leopoldowi II nie przypadł do gustu taki obrót spraw. W tym samym roku doszło do konferencji berlińskiej, na której uznano, że Kongo powinno być w rękach Międzynarodowego Stowarzyszenia Konga (było to przedsięwzięcie Leopolda) i tym samym ustanowiono Wolne Państwo Konga, które jednoznacznie anulowało porozumienie z Portugalią. W kwietniu 1885 roku rozwiązano Międzynarodowe Stowarzyszenie Konga i oficjalnie suwerenem wolnego Państwa Konga stał się Leopold II. Wolne Państwo Konga, 15 listopada 1908 roku stało się posiadłością Belgii - Kongiem Belgijskim i zostało przekształcone formalnie w kolonię belgijską .

Tak jak większość państw Afryki Środkowej było skolonizowanych przez Francuzów, tak też Gabon do nich należał. Od 1839 roku istniała kolonia francuska założona w części Gabonu. Do roku 1890 cały Gabon został zajęty przez Francję. Dwa lata wcześniej kraj ten stał się częścią Konga Francuskiego. W 1910 roku Gabon tak jak Czad i Republika Środkowoafrykańska weszły w skład Francuskiej Afryki Równikowej. Uzyskał status francuskiej prowincji zamorskiej w 1946 roku, którą był do 1958 roku .

Na obszary dzisiejszej Gwinei Równikowej dotarli jako pierwsi i skolonizowali ją Portugalczycy. W roku 1778, Portugalia zrzekła się praw nad tym terenem na rzecz Hiszpanii, która w zamian oddała swoje posiadłości w Ameryce Południowej. Hiszpania wydzierżawiła dwie wyspy Wielkiej Brytanii w 1817 roku, które w 1858 roku z powrotem wróciły do niej. Hiszpańska Gwinea Kontynentalna od 1885 roku była protektoratem hiszpańskim, a już piętnaście lat później, w roku 1900 uzyskała status kolonii hiszpańskiej. Istniały także dwie kolonie wyspiarskie, które w wyniku połączenia w 1909 roku uzyskały nazwę Hiszpańskich Terytoriów Zatoki Gwinejskiej, zwane Gwineą Hiszpańską. Dnia 1 kwietnia 1960 roku kolonie przekształcono na terytoria zamorskie .

Kamerun został ustanowiony kolonią niemiecką w tym samym czasie, co Togo. Dnia 5 lipca 1884 roku Kamerun oficjalnie stał się kolonią niemiecką. Podczas pierwszej wojny światowej, Wielka Brytania i Francja rywalizowały o to terytorium. Po zakończeniu wojny, Kamerun został podzielony na strefy mandatowe: francuską – wschodnią i angielską – zachodnią .

W Republice Konga kolonizatorami byli Francuzi. Od roku 1885 Kongo było własnością Francji. Następnie od roku 1910 do 1958, Republika Konga stanowiła część Francuskiej Afryki Równikowej.

Republika Środkowoafrykańska została podbita przez Francuzów, którzy pierwsze osiedle utworzyli w Bangui w 1889 roku. Terytorium to zostało przekształcone w kolonię Ubangi-Szari. W roku 1901 włączono ją do Konga Francuskiego, które od roku 1910 stanowiło już Francuską Afrykę Równikową. Republika Środkowoafrykańska od 1946 roku stanowiła terytorium zamorskie Francji .

W skład Wysp Świętego Tomasza i Książęcej wchodzą wyspy: Świętego Tomasza, Książęca, Caroco, Pedras, Tinhosas i Rolas. Zostały odkryte przez portugalskich żeglarzy w 1471 roku w dzień Świętego Tomasza. Tym samym od roku 1522 stały się kolonią portugalską. W latach 1641 a 1748 należały do Holandii. W 1951 roku Wyspy Świętego Tomasza i Książęca uzyskały status terytorium zamorskiego Portugalii .

stomatolog wrocław kancelaria prawna