Kolonizacja Afryki

Dekolonizacja Afryki

Następstwa dekolonizacja Afryki

Polecamy

damara sklep komputerowy warszawa
garaże
Piszemy prace licencjackie i magisterskie. Oferujemy różnego typu opracowania.
pozycjonowanie bielsko biała
emule download
Przedszkole Wrocław
słownik angielsko polski
Poznaj nieznane gatunki zwierząt zamieszkujące Polskę!

Afryka północna

Na wstępie chciałabym wyjaśnić termin Afryki Północnej, który używany jest do krajów Maghrebu, czyli krajów arabskich, zislamizowanych, w których skład wchodzą: Algieria, Egipt, Libia, Maroko, Sahara Zachodnia, Sudan i Tunezja, a także dwie enklawy Ceuta i Melilla należące do Hiszpanii. Geograficznie do Afryki Północnej zaliczam archipelag Wysp Kanaryjskich. Czasem zalicza się Etiopię i Erytreę, jednak w mojej pracy umiejscawiam je w Rogu Afryki.

Algieria już od końca XVIII wieku utrzymywała kontakty, głównie handlowe z Francją. W 1830 roku 14 czerwca, wojska francuskie rozpoczęły podbój Algierii i już 5 lipca zdobyli jej stolicę Algier i tereny nadmorskie. Dopiero trzy lata później, Francuzi rozpoczęli większy podbój kraju, który zakończyli zajmując całą Algierię w 1847 roku. Algierczycy wraz ze wsparciem Maroka bezskutecznie się bronili przed całkowitą inwazją i w 1873 roku Algieria stała się francuską kolonią.

Pierwsze próby europejskiego podboju Egiptu miały miejsce w lipcu 1798 roku, wtedy to wojska Napoleona najechały Egipt. Atak ten odparły wojska sułtana tureckiego wraz ze wsparciem armii brytyjskiej. Jednak część wojsk Napoleona pozostało tam do 1801 roku. Największe korzyści z inwazji uzyskała Anglia, ponieważ dało jej to możliwość szerzenia swoich wpływów w Egipcie. W drugiej połowie XIX wieku mocarstwa europejskie – Niemcy i Francja ponownie, rozpoczęły rywalizację z Anglią o to terytorium. Wypracowano kondominium, oznaczające wspólny nadzór ze strony Francji i Anglii nad ekonomią i finansami Egiptu. Ta dwustronna kontrola została unieważniona, kiedy Francja wycofała się z walki o Egipt. Egipt stanowił prowincję turecką pod bezpośrednim i pośrednim panowaniem Wielkiej Brytanii. Protektorat (czyli sprawowanie władzy zwierzchniej nad państwem lokalnym) turecki nad Egiptem wygasł dnia 18 grudnia 1914 roku, kiedy to rząd brytyjski uznał Egipt brytyjskim protektoratem będącym aż do 1922 roku .

O Libię zabiegały Włochy, które uzyskały poparcie Francji. Wystosowały ultimatum do Turcji i wypowiedziały jej wojnę w 1911 roku. Wojna zakończyła się zwycięstwem Włoch, które musiały się dodatkowo zmagać z buntem i ruchem oporu w Libii. Na mocy traktatu pokojowego podpisanego 18 października 1912 roku, Libia została oddana w ręce Włoch .

Maroko w przeciwieństwie do Egiptu i Algierii było niepodległe. Od drugiej połowy XVII wieku prowadziło stosunki z państwami europejskimi tj.: Francja, Hiszpania i Anglia. Kontakty Maroka z tymi krajami, przyczyniły się ich późniejszej rywalizacji o europejskie wpływy w tym rejonie. Polityka Maroka w sprawie Algierii doprowadziła do militarnego osłabienia kraju i ataków ze strony armii francuskiej. Moment ten wykorzystała Anglia, która wywalczyła sobie swobodę handlu i prawo nabywania posiadłości na terenie Maroka, przez co Maroko utraciło w dużym stopniu możliwość kontrolowania europejskich wpływów. Natomiast Hiszpania była w posiadaniu Ceuty i Melilly – enklaw marokańskich. W 1859 doszło do wojny hiszpańsko – marokańskiej, którą wygrali Hiszpanie. W rezultacie tej wojny, Hiszpania powiększyła obszar swoich enklaw i nałożyła kontrybucję na Maroko. Maroko pozostało niepodległe, ale coraz bardziej traciło kontrolę . Pod koniec XIX wieku mocarstwa europejskie zaczęły prowadzić zaciekłą rywalizację o Maroko. W 1880 roku doszło do konferencji pomiędzy przedstawicielami 12 państw: Austro-Węgier, Belgii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Maroka, Niemiec, Portugalii, Stanów Zjednoczonych, Szwecji, Wielkiej Brytanii i Włoch. Na jej mocy, każde z tych państw musiało mieć takie same wpływy ekonomiczne i polityczne w Maroku. Jednak Francja, Hiszpania, Anglia i Niemcy nie dotrzymały słowa i zaczęły zaciekłą rywalizację. Francja i Wielka Brytania dnia 8 kwietnia 1904 roku podpisały między sobą serdeczne porozumienie, czyli entente cordiale w sprawie Egiptu i Maroka, w którym Francja miała czuwać nad bezpieczeństwem i pokojem w Maroku, ponieważ z nim graniczy, i nie będzie zakłócać polityki brytyjskiej prowadzonej w Egipcie. Całemu temu porozumieniu sprzeciwiły się Niemcy, które w odpowiedzi na francuską okupację stolicy Maroka-Fez, w 1911 roku wysłały swoją załogę do portu Agadir, w którym była niemiecka kolonia. Anglia nie zaakceptowała tego i zmobilizowała swoje wojska. Niemcy wycofały się i 4 listopada 1911 roku podpisały porozumienie uznając protektorat francuski w Maroku, w zamian za część francuskiego Konga .

Nawiązując do enklaw marokańskich Ceuty i Melilly, Ceuta stanowiła pierwszy podbój Portugalczyków, którego dokonali w dniu 21 sierpnia 1415 roku. Dopiero od 1580 roku została zajęta i jest nieprzerwanie we władaniu Hiszpanów. Obecnie jest miastem autonomicznym, wcześniej wchodziła w skład hiszpańskiej prowincji Kadyks. Natomiast pierwszymi zdobywcami i osadnikami Melilly byli Hiszpanie. Dotarli na te tereny w 1497 roku i do 1909 roku Melilla była w rękach Hiszpanów. Od 1995 roku posiada autonomię. Podsumowując, Ceuta i Melilla stanowiły fortecę i bazę marynarki wojennej armii hiszpańskiej oraz stanowiły główniejszy powód konfliktów między Marokiem, a Hiszpanią .

Sahara Zachodnia stanowiła kolonię hiszpańską od roku 1911, składającą się z Rio de Oro i As Sakija al Hamra (druga nazwa funkcjonująca to Seguia El Hamra), nazwanych Saharą Hiszpańską. Wcześniej była we władaniu sułtana marokańskiego. Hiszpania uznała protektorat Francji nad Marokiem pod warunkiem otrzymania Sahary Zachodniej .

Początkowo w XIV i XV wieku Wyspy Kanaryjskie należały do bogatych właścicieli ziemskich. Od 1479 roku stały się własnością Korony Hiszpańskiej. Do roku 1496 wszystkie wyspy archipelagu Wysp Kanaryjskich zostały podbite przez Hiszpanów i oficjalnie w 1821 roku ustanowione posiadłościami hiszpańskimi. Natomiast ponad sto lat później, 10 sierpnia 1982 roku uzyskały status autonomii .

Sudan był zawsze w kręgu zainteresowania władców Egiptu i tak jak Egipt stanowił część Imperium Osmańskiego. Sudanowi ze wschodu zagrażały Włochy, na zachodzie Francuzi, a na południu Belgia. Tak więc, kiedy władzę w Egipcie przejęła Anglia, uznała ona, że Sudan powinien być też pod jej kontrolą. Jednak nie udało się to od razu. Wojska brytyjsko-egipskie musiały stawić czoło powstaniu narodowo-religijnemu w Sudanie, kierowanemu przez Muhammada Ahmada. Ahmad uznał się zbawicielem (Mahdim) i nawoływał muzułmanów do wojny z innowiercami. Po siedemnastu latach toczonych walk i bitew od 1881 roku, od wybuchu powstania, Anglia osiągnęła upragniony sukces i zdobyła Sudan. Status Sudanu został wypracowany 19 stycznia 1899 roku. Ustanowiono kondominium brytyjsko-egipskie obowiązujące do 1955 roku . W rzeczywistości znaczenie Egiptu w zarządzaniu Sudanem było tylko symboliczne. Wielka Brytania zajmowała się sprawami zagranicznymi, sprawowała władzę wojskową i cywilną za pośrednictwem wyznaczonych osób. Natomiast kosztowne utrzymanie wojska i administracji należało do Egiptu. W praktyce kondominium angielsko-egipskie istniało do roku 1924, potem jedyną pozostałością tego, była flaga egipska powiewająca razem z brytyjską.

Tunezja była istotnym terenem ekspansji dla Francji i Włoch. Dla Francji Tunezja oznaczała szansę, aby wzmocnić swoją mocarstwową pozycję na arenie międzynarodowej. Włochy natomiast chciały udowodnić innym europejskim krajom swoją mocarstwowość, ponieważ stanowiły młode państwo istniejące od 1861 roku. Wielka Brytania, tak jak Francja i Włochy zapisała się w historii Tunezji, jako państwo, które do lat siedemdziesiątych XX wieku, odpowiadało za zachowaniem i podtrzymaniem status quo na jego ziemiach. Ze względu na położenie Tunezji graniczącej z Algierią francuską, Francja uznała Tunezję za państwo buforowe. Problemy finansowe Tunezji, dały pretekst Francji, aby rozszerzyć swoje wpływy w tym kraju. Włochy sprzeciwiły się temu i szukały pomocy w Anglii, jednak rząd brytyjski ograniczył się do negocjacji. I tak 12 maja 1881 roku, Tunezja zmuszona była podpisać traktat, w którym wyraziła zgodę na francuską okupację, a 8 czerwca 1883 roku, Tunezja stała się francuskim protektoratem. Natomiast mocą umowy zawartej dnia 28 września 1896 roku, wolne dojście do francuskiego protektoratu otrzymały Włochy .

projekty domów wiadomości stomatolog wrocław kancelaria prawna