Kolonizacja Afryki


Dekolonizacja Afryki


Następstwa dekolonizacja Afryki




Polecamy

damara systemy cms
Uprawa Hydroponiczna
walizki
ares download
Growshop http://www.groow.pl
kursy językowe kraków
Tłumaczenia
pisanie prac


Afryka Wschodnia

W Kenii, droga do niepodległości wiodła ścieżką bardzo dramatycznych, tragicznych wydarzeń. Wiele ugrupowań dążących do niepodległości kraju, musiało działać w podziemiu, ponieważ nie były akceptowane przez rząd kolonizatorów. Do najgłośniejszych i najistotniejszych ruchów, zaliczał się ruch Mau Mau. Etymologia nazwy nie jest dokładnie znana, wiadomo, że pojawiła się w 1947 roku i najczęściej stosowali ją Brytyjczycy. Niektóre źródła podają, że Mau Mau oznacza „ostrzeżenie przed wrogiem”, „Armia Ziemi i Wolności”. Natomiast z różnych języków ludów afrykańskich żyjących na ziemiach Kenii, pojawiły się słowa o podobnej fonetyce do nazwy Mau Mau: muhimu, muingi, muma, oznaczające: „ważny”, „wspólnota”, „przysięga” . Ruch Mau Mau był zainspirowany przez ludność Kikuju i miał charakter antybrytyjski. W 1952 roku ruch Mau Mau przybrał na znaczeniu i 20 października 1952 roku ogłoszono stan wyjątkowy w Kenii. Bezrobocie, zakaz strajków, brutalność policji wobec robotników oraz ostrożna polityka Afrykańskiego Związku Kenii (KAU), miały wpływ na zaostrzenie sytuacji w Kenii. Kamau Ngengi, zasłynął jako Jomo (Johnstone) Kenyatta, był przewodniczącym KAU i próbował załagodzić wewnętrzne napięcia w kraju, wysyłając swoich przedstawicieli do Londynu, w celu negocjacji z rządem brytyjskim. Jednak do pertraktacji nie doszło, ponieważ wysłannicy nie zostali przyjęci. Taka postawa rządu brytyjskiego, doprowadziła do wybuchu w Kenii, powstania Mau Mau o charakterze narodowowyzwoleńczym. Władze kolonialne dążyły do stłumienia powstania. Aresztując Kenyattę, zamiast faktycznego przywódcy ruchu Mau Mau - Dedana Kimathi, rząd kolonialny myślał, że partyzantka się zakończy, tymczasem walki rozgorzały jeszcze bardziej. Władze brytyjskie mylnie łączyły Mau Mau z KAU. Tylko część osób wchodzących w skład KAU, brało udział w Mau Mau i ruch ten miał odrębny organ rządzący. W 1955 roku powstanie powoli słabło na sile, a rok później chyliło się ku upadkowi. Dopiero z rokiem 1960, nastąpiło zniesienie stanu wyjątkowego w Kenii. 12 grudnia 1963 roku została proklamowana niepodległość Kenii . Obecna Republika Komorów składa się z trzech z czterech następujących wysp archipelagu Komory: Wielki Komor, Nzwani i Mwali. Czwartą wyspą tego archipelagu jest Majotta, która z własnej woli pozostała przy Francji. Na mocy referendum przeprowadzonego dnia 22 grudnia 1974 roku wśród ludności Komorów, pomimo braku zgody Francji, Komory proklamowały niepodległość dnia 6 lipca 1975 roku.

Na Madagaskarze po II wojnie światowej, rosły na znaczeniu wszelkie ruchy i tendencje ukierunkowane na walkę wyzwoleńczą. Doprowadziły one do wybuchu powstania w 1947 roku, które trwało do następnego roku. Madagaskar będący francuskim terytorium zamorskim, w 1958 roku uzyskał autonomię, natomiast jego niepodległość została proklamowana 26 czerwca 1960 roku.

Francuska wyspa Majotta w wyniku plebiscytów z 1974 i 1976 roku uzyskała status francuskiego departamentu zamorskiego, ponieważ nie chciała uzyskać niepodległości i wolała pozostać w związku z Francją. Stanowi część Francji, nie jej kolonię.

Mauritius będący brytyjską kolonią, w 1968 roku 12 marca proklamował niepodległość i uzyskał status dominium brytyjskiego. W jego ramach funkcjonował do 1992 roku. Dopiero od 1992 roku, Mauritius istnieje jako niezależna republika, na którą składają się wyspy Mauritius, Rodrigues oaz archipelag Maskareny, a także wyspy archipelagów Cargados Carajos i Agalega . Sprawa z wyspą Reunion jest nietypowa, ponieważ wyspa ma status departamentu zamorskiego Francji i w rzeczywistości status ten uniemożliwia dekolonizację. Utrzymywanie Reunion jest drogie, dlatego też, rząd Francji zastanawia się nad dalszym sensem utrzymywania i finansowania takiego departamentu zamorskiego .

Rwanda i Burundi należące kiedyś do Niemiec, po I wojnie światowej zostały dołączone do Konga Belgijskiego. Od 1959 roku rząd belgijski planował przyznać obojgu krajom niepodległość. ONZ opowiadało się za zjednoczeniem Rwandy i Burundi w jeden organizm państwowy, jednak bez aprobaty tych państw. W 1962 roku 1 lipca oba państwa otrzymały niepodległość, jako osobne republiki .

Na Seszelach wzrost tendencji narodowowyzwoleńczych wystąpił po II wojnie światowej, kiedy zmienił się układ sił na arenie międzynarodowej i cały system kolonialny chylił się ku upadkowi. Seszele autonomię wewnętrzną uzyskały od Wielkiej Brytanii w 1975 roku, natomiast pełną niepodległość ogłosiły rok później, 28 czerwca 1976 roku .

Droga Tanganiki do uzyskania niepodległości przebiegała pokojowo, ewolucyjnie. Nie występowały konflikty ani walki wyzwoleńcze. Rząd brytyjski prowadził szkolenia ludności afrykańskiej, która miała w przyszłości brać udział w zarządzaniu Tanganiką. Ponieważ wprowadzanie zmian przebiegało powoli, po II wojnie światowej liczono się z tym, iż Tanganika niepodległość uzyska za 25 lat. Jednak stało się inaczej. Niepodległość proklamowano 9 grudnia 1961 roku, wcześniej 1 maja 1961, Tanganika otrzymała autonomię polityczną. Stało się tak dzięki trzem czynnikom. Pierwszy czynnik to aktywność Afrykańskiego Narodowego Związku Tanganiki (TANU), istniejącego od 1954 roku, a wcześniej funkcjonującego od 1929 roku pod nazwą Afrykańskie Stowarzyszenie Tanganiki i działającego jako partia polityczna pod kierownictwem Juliusa Nyerere. Związek ten dążył do uzyskania niepodległości przez Tanganikę. Kolejny czynnik to poparcie przez ONZ projektu przygotowanego przez rząd Wielkiej Brytanii, odnośnie przyznania Tanganice niepodległości. Trzecim czynnikiem była postawa brytyjskiego gubernatora Richarda Turnballa, który funkcję tę sprawował od 1958 roku. Popierał ideę przyznania niepodległości Tanganice. Jego poglądy coraz więcej osób podzielało. Turnball pomógł w wielu kwestiach związanych z kształtowaniem się niepodległej Tanganiki . Zanzibar otrzymał autonomię wewnętrzną dnia 24 czerwca 1963 roku. Następnie wraz z wyspą Pombą, uzyskał niepodległość 9 grudnia 1963 roku. Na jego czele stanął sułtan podlegający koronie brytyjskiej. Jednak 12 stycznia 1964 roku, rządy sułtana zostały zniesione i doszło do powstania Ludowej Republiki Zanzibaru i Pemby. 26 kwietnia 1964 roku w wyniku połączenia Tanganiki i Zanzibaru, powstała Tanzania . Uganda z dniem 1 marca 1962 roku otrzymała samorząd. Niepodległość proklamowano 9 października 1962 roku. Ponieważ Uganda była wewnętrznie podzielona, nie posiadała jednej mocnej partii, tak jak Tanzania, ani nie miała charyzmatycznego i zdolnego przywódcy, jak Tanzania, która miała Juliusa Nyerere, musiała się zmagać z problemami politycznymi, etnicznymi i z zapędem hegemonicznym królestwa Bugandy. Dodatkowo postawa brytyjskiego gubernatora Charlesa Dundasa, który popierał odrębność Bugandy i jej dążenia do uzyskania niepodległości, wpływała niekorzystnie na działania zmierzające ku niepodległości Ugandy. Poza tym, niestabilność polityczna doprowadziła do licznych zamieszek i rozruchów .

Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego istnieje od 1965 roku i jak nazwa wskazuje podlega brytyjskiej koronie. Jest terytorium zależnym, do którego należy archipelag Czagos. Do roku 1976, w którym Republika Seszeli proklamowała niepodległość, na Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego składało się archipelag Czagos i trzy wyspy: Aldabra, Desroches i Farquhar, w posiadaniu których obecnie są Seszele .



















stomatolog wrocław kancelaria prawna