Kolonizacja Afryki


Dekolonizacja Afryki


Następstwa dekolonizacja Afryki




Polecamy

damara Podręczniki
fotografia ślubna
świetlówki
ZEGARKI SEIKO
język obcy
konopie w przemyśle
Link sponsorowany
prace magisterskie


Afryka Północna

W Algierii droga ku niepodległości wiązała się z walkami zbrojnymi. Dnia 1 listopada 1954 roku wybuchło powstanie zbrojne skierowane przeciwko rządom Francji, które z czasem przerodziło się w wojnę, trwającą osiem lat. Powstańcy dążyli do uzyskania niepodległości i głosili hasło: „Algieria dla Algierczyków”. 19 września 1958 roku powołano Tymczasowy Rząd Republiki Algierskiej (TRRA), który przewodził walczącemu społeczeństwu. TRRA uważał, że Sahara wraz z Algierią musi tworzyć terytorialną całość, jedność. Uzasadniał taki pogląd determinacją historyczną. Walki ustały w dniu 18 marca 1962 roku, kiedy doszło do zawieszenia broni. Francja wycofała się z Algierii, lecz nie chciała przyznać jej niepodległości, mimo silnej presji ze strony innych państw. Po proklamowaniu niepodległości Maroka i Tunezji, przyszedł czas na Algierię. 1 lipca tego samego roku, odbyło się referendum w sprawie niepodległości. Dwa dni później Francja zaakceptowała niezależność Algierii. Formalne ogłoszenie niepodległości Algierii nastąpiło dnia 5 lipca 1962 roku .

Zakończenie sprawowania protektoratu brytyjskiego w Egipcie, wiązało się ze wzrostem ruchów nacjonalistycznych dążących do uzyskania niepodległości, co miało miejsce dnia 28 lutego 1922 roku. Sułtan Egiptu Ahmed Faud został mianowany królem Egiptu - Faudem I. Informacja o niepodległości Egiptu została podana do wiadomości wszystkich państw. Wielka Brytania zastrzegła sobie możliwość ingerencji w sprawy wewnętrzne Egiptu. Pozostałe kraje nie miały do tego uprawnień. Wyzwolony Egipt zaczął domagać się wyłącznej kontroli nad sprawowaniem władzy w Sudanie. Uznał on Sudan państwem powiązanym kulturowo i terytorialnie z Egiptem. Rząd egipski nie chciał już dłużej utrzymywać kondominium brytyjsko-egipskiego. W 1923 w marcu doszło do rozmów między przedstawicielami obu państw, odnośnie kwestii związanej z Sudanem. Rok później w październiku przerwano je, ponieważ dojście do porozumienia było niemożliwe. Tego samego roku doszło do incydentu, który dał szansę Wielkiej Brytanii do osiągnięcia upragnionego zamierzenia w sprawie Sudanu. Otóż 19 listopada miał miejsce w Kairze udany zamach na angielskiego gubernatora Sudanu. Po tym zdarzeniu rząd brytyjski wystosował ultimatum wobec Egiptu i wojska egipskie zostały wycofane z Sudanu, a Wielka Brytania przejęła tam rządy. Z czasem pozycja Egiptu rosła w siłę dzięki Kanałowi Sueskiemu. Świadomość Egiptu ze swojej pozycji, przyczyniła się do sformułowania nowego traktatu brytyjsko-egipskiego. Prace nad tym dokumentem rozpoczęły się dnia 2 marca 1936 roku, a zakończyły 26 sierpnia tego samego roku. Na mocy tego traktatu, Brytyjczycy zmuszeni byli zakończyć wojskową okupację Egiptu. Odtąd Egipt był suwerennym państwem. W razie ataku trzeciego państwa, oba kraje zadeklarowały koniczność udzielenia pomocy. Dalej dokument mówił o potrzebie stacjonowania wojsk brytyjskich w pobliżu Kanału Sueskiego, aż do chwili, kiedy wojska egipskie, będą same w stanie utrzymać bezpieczeństwo żeglugi. Natomiast kwestia Sudanu została rozpatrzona w ten sposób, że przywrócono na tym obszarze brytyjsko-egipskie rządy .

Panowanie Brytyjczyków i Egipcjan w Sudanie trwało do 1948 roku, kiedy to Sudanowi przyznano autonomię. Natomiast w sierpniu 1955 roku wojska brytyjskie i egipskie zostały wycofane z Sudanu. Z początkiem 1956 roku 1 stycznia kraj ten stał się niepodległym państwem. Ponieważ ludność Sudanu składa się z Arabów i Afrykańczyków, w niedługim czasie po uzyskaniu niepodległości, doszło do wojny domowej trwającej do 1972 roku. Południowy Sudan otrzymał autonomię. Z czasem autonomia ta została ograniczona, co dało pretekst do wybuchu drugiej wojny domowej, zakończonej przyznaniem autonomii Południowemu Sudanowi, co miało miejsce dnia 9 stycznia 2005 roku. Po dzień dzisiejszy Sudan prowadzi wojnę z Czadem, która wybuchła dnia 23 grudnia 2005 roku. Rząd Czadu oskarża Sudan o popieranie rebelii prowadzonych przez czadyjskich opozycjonistów, a także o liczne grabieże, dokonywane na terenie Czadu przez ludność Sudanu .



Dzisiejsza Libia, a dawniej Trypolitania i Cyrenajka nie chciała uznać okupacji włoskiej i toczyła liczne walki wyzwoleńcze. W 1914 roku doszło do wybuchu powstania arabskiego przeciwko Włochom, w którym Arabowie odnieśli zwycięstwo. Jednak kiedy we Włoszech władzę przejął Mussolini, kwestia związana z Libią radykalnie się zmieniła. Pod konie 1922 roku nastąpiła włoska ofensywa Libii i do 1925 roku Włosi opanowali całą Libię. Po II wojnie światowej Włochy oddały Libię w ręce Anglików i Francuzów, którzy się nią podzielili. Dnia 24 grudnia 1951 roku Libia dzięki ONZ uzyskała niepodległość. Kilka lat po przejęciu francuskiego protektoratu w Maroku, na terytorium części Maroka należącego do Hiszpanii, nasiliły się ruchy narodowowyzwoleńcze, a w następstwie doszło do wybuchu powstania niepodległościowego. I tak na obszarze górskim Rif, toczyły się walki, rozpoczęte 16 lipca 1921 roku, w których uczestniczyły wojska hiszpańskie, a także wojska francuskie. Armia hiszpańska poniosła klęskę. Uzyskanie niepodległości Rifu i powstanie Republiki Skonfederowanych Plemion Rifu nastąpiło dnia 19 września 1921 roku. Ponieważ granica między francuskim, a hiszpańskim Marokiem nie była konkretnie wytyczona, a wojska rifeńskie rosły w siłę i podbijały coraz większe obszary, Francja i Hiszpania postanowiły połączyć swoje wojska i odeprzeć atak . I tak w 1926 roku Republika Rifu została zlikwidowana. W kolejnych latach miało miejsce wiele rewolt niepodległościowych. W 1956 roku 2 marca Francuzi zrezygnowali ze swojego protektoratu, dzięki czemu Maroko uzyskało niepodległość. Następnie dnia 5 kwietnia, Hiszpanie podpisali oświadczenie o zrzeczeniu się swojego protektoratu nad Marokiem, zatrzymując Ceutę i Melillę oraz terytorium Ifni, które Maroko odzyskało w 1970 roku. W wyniku połączenia części Maroka hiszpańskiego i francuskiego, powstało w sierpniu 1957 roku królestwo Maroka .

Sahara Zachodnia razem z terytorium Ifni, należały od 1946 roku do Hiszpańskiej Afryki Zachodniej, w 1958 roku Sahara została przekształcona w hiszpańską prowincję zamorską. ONZ apelowało do rządu hiszpańskiego o dekolonizację Sahary Zachodniej i Ifni. W lipcu 1974 roku Sahara Zachodnia otrzymała autonomię . Rok później w listopadzie, doszło do marokańskich demonstracji odnośnie przynależności Sahary Zachodniej do Maroka. Podobnie aspiracje do tego terytorium miała Mauretania. W 1976 roku w lutym powstała Saharyjska Arabska Republika Demokratyczna (SADR), która została uznana przez Algierię, a Maroko i Mauretania nadal rościły sobie pretensje do tego obszaru. Rozpoczęły się walki, w których Ludowy Front na rzecz Wyzwolenia Sahary Zachodniej i Rio de Oro (POLISARIO) bronił się i stawiał opór obu stronom. Wojska mauretańskie wycofały się, lecz wojska marokańskie nadal walczyły i okupowały te tereny . SADR zaakceptowana jest przez około 80 państw, z czego większość to kraje afrykańskie. Polska należy do krajów, które nie uznają SADR . W 1955 roku Tunezja uzyskała wewnętrzną autonomię, natomiast francuski protektorat nad Tunezją zakończył się dnia 20 marca 1956 roku, a 5 czerwca tego samego roku Tunezja stała się niepodległym państwem. Po uzyskaniu niepodległości i proklamowaniu republiki Tunezji w lipcu 1957 roku, wojska tunezyjskie wywarły presję na wojska francuskie, które wycofały się w 1963 roku z terytorium Tunezji .



Ceuta i Melilla są hiszpańskimi terytoriami zależnymi, o które ciągłe starania prowadzi Maroko. Ceuta jest integralną częścią Hiszpanii od 1580 roku, natomiast Melilla od 1497 roku z pominięciem lat 1921, a 1926 stanowi hiszpańską posiadłość. Oba miasta w 1995 roku uzyskały autonomię. Archipelag Wysp Kanaryjskich to 13 wysp, z których tylko 7 jest zamieszkanych. Archipelag ten tworzą dwie hiszpańskie prowincje: Zachodnia i Wschodnia, obie posiadające status autonomiczny. Prowincja Zachodnia Santa Cruz de Tenerife składa się z wysp: Teneryfa, Hierro, La Palma i Gomera. Natomiast do Wschodniej Las Palmas należą wyspy: Gran Canaria, Fuerteventura, Lanzarote i 6 małych niezamieszkanych .

stomatolog wrocław kancelaria prawna