Kolonizacja Afryki


Dekolonizacja Afryki


Następstwa dekolonizacja Afryki




sklep komputerowy
kserokopiarki
Giełda podręczników
spadochrony
Nasz Darmowy Katalog Stron poze Tobie wyprowac Twoja strone w internecie
projektowanie stron internetowych
W audytorium M miejsce to wygląda
sennik


Wprowadzenie do kwestii kolonizacji

Rozpoczynając od etymologii, słowo kolonializm oznacza podbój, zabór związany z uzależnieniem i eksploatacją danego kraju czy terenu, w przypadku Afryki eksploatacja surowców naturalnych przez państwa europejskie. Wiąże się też z zakładaniem ośrodków handlowych i baz wojskowych. Kolonizacja to osadnictwo, zasiedlenie kolonizatorów na danym obszarze słabo zaludnionym lub bezludnym, na którym tworzą oni kolonię, czyli osiedla . Kolonizację klasyfikuje się ze względu na: pochodzenie osadników albo na sposób jej przeprowadzania. Ze względu na pochodzenie kolonizatorów jest ona wewnętrzna - osadnicy pochodzą z jednego państwa, tego samego obszaru etnicznego; a zewnętrzna – osadnicy pochodzą z różnych państw, innych grup etnicznych. Natomiast klasyfikacja ze względu na sposób przeprowadzania dzieli się na trzy rodzaje:

Kolonizacja

Początki rozkwitu ery kolonialnej w Afryce widać już w XVIII wieku. Wcześniej w XVI wieku Imperium Osmańskie było w posiadaniu wszystkich państw Afryki Północnej, za wyjątkiem Maroka. I w tym też wieku, Portugalczycy przybywali do Afryki mając na celu misje chrystianizacyjne. Chrystianizacja nie oznaczała kolonizacji, ale sam fakt dotarcia Portugalczyków na ziemie afrykańskie, zapoczątkował na arenie międzynarodowej wzrostem zainteresowania tym kontynentem, a co za tym idzie kolonizację. Trudno jednoznacznie wskazać, które państwo zainicjowało proces kolonizacji. Patrząc wstecz, można dostrzec ogromny wpływ Imperium Osmańskiego, którego podboje objęły Afrykę i można by uznać to Imperium za prekursora kolonizacji. Natomiast biorąc pod uwagę kraje europejskie, do inicjatora kolonizacji należy zaliczyć Portugalię, której to misje związane odkrywaniem nowych lądów i szerzeniem na nich chrześcijaństwa oraz zakładaniem faktorii handlowych, można uznać za początek drogi ku kolonizacji. Portugalski książę Henryk, zwany Żeglarzem, uznany jest za inicjatora i patrona wypraw kolonialnych. Brał udział 21 sierpnia 1415 roku w podboju Ceuty

Początkowo od wieku XVII do połowy XIX rządy mocarstw europejskich nie ingerowały, ani nie interesowały się sprawami związanymi z kolonizacją. Narodowe firmy kapitałowe czyli kompanie, prowadziły kolonizację. Z czasem jak kompanie upadały, wszystkie kwestie dotyczące kolonizacji, przeszły w ręce rządów państw kolonizatorów.

W XVIII wieku Francja, Holandia, Anglia, Portugalia, Niemcy, Belgia, Hiszpania i Włochy były znaczącymi białymi kolonizatorami Afryki. Portugalia miała największe wpływy na kontynencie afrykańskim w XVI wieku, co wiązało się z wyprawami mającymi za zadanie chrystianizację. W następnych wiekach Portugalia była w posiadaniu Angoli, Mozambiku, Gwinei Portugalskiej (Gwinei Bissau), Wysp Zielonego Przylądka i Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Z czasem wpływy Portugalii malały, natomiast potęga Wielkiej Brytanii rosła dzięki posiadaniu takich terenów jak: Rodezja (Zimbabwe i Zambia), Brytyjska Afryka Wschodnia, Sudan, Egipt, Nigeria, Złote Wybrzeże (Ghana), Sierra Leone, Związek Południowej Afryki (obecnie RPA) i Beczuana (Botswana). Do Francji należały: Algieria, Francuska Afryka Równikowa (Gabon, Republika Konga, Republika Środkowoafrykańska, Czad), Francuska Afryka Zachodnia (Senegal, Mauretania, Sudan, Gwinea, Wybrzeże Kości Słoniowej, Górna Wolta obecna Burkina Faso, Dahomej obecny Benin, Niger), Komory, Madagaskar, Maroko, Mauritius, Mali, Majotta, Reunion, Seszele, Somali Francuskie i Tunezja. Niemcy posiadały: Kamerun, Togoland, Niemiecką Afrykę Wschodnią (Tanzania, Rwanda, Burundi) i Niemiecką Afrykę Południowo-Zachodnią (Namibia). Hiszpania miała w swoim władaniu Ceutę, Melillę, Saharę Zachodnią, Wyspy Kanaryjskie i Gwineę Równikową. Belgia posiadała Kongo Belgijskie, a Włochy Trypolitanię (obecnie Libię) i Włoską Afrykę Wschodnią (Etiopia, Erytrea i Somali Włoskie). Holendrzy mieli swoje posiadłości przez pewien okres w Angolii, dzisiejszym RPA i na Mauritiusie.

flota brytyjska

Dążenia imperialne Wielkiej Brytanii i Francji krzyżowały się ze sobą, co stało się ogniskiem zapalnym wielu konfliktów na kontynencie afrykańskim. Nie zawsze też polityka kolonialna związana była z korzyściami płynącymi z wydobycia surowców mineralnych, często tak kierowana była, aby jedno państwo europejskie nie dominowało na kontynencie kosztem innych państw. Wielka Brytania miała zamiar zawładnąć terytoriami od północy na południe Afryki, czyli Egiptem, Sudanem, Ugandą, Kenią, od Morza Śródziemnego aż po Ocean Indyjski i wyspę Madagaskar. Z kolei polityka francuska była podobna do brytyjskiej. Francja miała zamiar posiąść tereny z zachodu na wschód, czyli kraje zjednoczone w Francuską Afrykę Zachodnią i Francuską Afrykę Równikową oraz Dżibuti, a także Sudan, który stanowił cel obojga mocarstw.

Jedną z ważniejszych przyczyn „rozdrapywania Afryki” przez białych kolonizatorów były cenne surowce mineralne, stanowiące bogate zaplecze surowcowe dla mocarstw europejskich. Takie surowce jak: uran, węgiel kamienny, ropa naftowa, gaz ziemny, żelazo, mangan, chrom, nikiel, kobalt, wolfram, wanad, antymon, magnezyt, boksyty, miedź, cyna, cynk i ołów, rtęć, tytan, kolumbit, beryl, tor, tellur, kadm, fluoryt, baryt, platyna, złoto, srebro, fosforyty, sól potasowa, azbest, mika, grafit i diamenty, miały ogromne znaczenie dla przemysłu: wojskowego, naftowego, energetycznego, elektrotechnicznego, budowniczego, metalurgicznego, chemicznego i jubilerstwa. Afryka jako jedyna na świecie jest najbogatszym kontynentem pod względem zasobów naturalnych . Także uwagę kolonizatorów przyciągnęły: kość słoniowa, kadzidła, tytoń, produkty palmowe, owoce cytrusowe, korzenie, guma arabska, kawa, kakao, bawełna, trzcina cukrowa, indygo, drzewo kauczukowe i niewolnicy, dzięki którym Europa prowadziła wymianę handlową z Południową Ameryką . Poza tymi cennymi surowcami, które stanowiły materialny i ekonomiczny powód kolonizacji, był także polityczny jej motyw związany z położeniem geograficznym Afryki. Afryka ma strategiczne znaczenie, ponieważ może nadzorować szlaki morskie w kierunku Bliskiego Wschodu, Afryki i Ameryki, także ma oko na statki przepływające przez Cieśninę Gibraltarską. Basen Morza Śródziemnego, Kanał Sueski, Ocean Atlantycki i Morze Czerwone są również w zasięgu jej kontroli.

Kolonie w Afryce w 1914 r.

Nazwiska Świata
stomatolog wrocław kancelaria prawna